Programma tot verbetering van intrinsiek lot

.

Och jee, mijnheertje werkloos moet weer solliciteren. Vier keer in de maand anders krijg je straf. Welke straf weet ik niet maar ik kan de gevolgen maar beter voor blijven. Zeker nu het UWV zwaar bezuinigt op personeel en steeds meer digitaal via menu’s wordt afgehandeld en ik bij problemen voortaan moeilijker iemand te spreken krijg. Maar wat is er weinig binnen mijn vakgebied om op te solliciteren, dat ik ook passend vind. Las laatst dat na zes maanden WW het begrip ‘passend’ wordt opgerekt en na een jaar is volgens mij alles passend. Geen fijn vooruitzicht en toch denk ik af en toe: fysiek flink aan de slag gaan zou me goed doen. Maar ja, een WW verdiend door 21 jaar dienstverband, en dan binnen de kortste keren dat recht verliezen voor een geestdodende baan is ook niet wat ik wens. Dit is de derde maand dat ik geregistreerd sta als baanzoekende bij het UWV; er zit nog wat rek in om met een goede oplossing te komen. Maar rek is niet meer voor mij wat het vroeger was; hoe dat zit zal weldra blijken.

Omdat ik jaren geleden een to-do-list heb ontworpen welke, zelfs al verzaakte ik vaak afhandeling van daarin genoemde punten middels uitstel, mij enorm ter dienste is geweest (  omdat uitstel geen afstel werd en de hele lijst uiteindelijk is afgewerkt ), ga ik weer met dit procédé aan de gang. Er is weer een lijstje ontstaan, niet groot van omvang maar ermee aan de slag ga ik maar niet. Alles weer op het laatst doen, zoals een procrastinast betaamt. Dus ik voeg er deze keer een tweede dimensie aan toe: een agenda. Behalve zaken gedaan te krijgen beoog ik nu ook mijn hang naar uitstel aanhoudend te frustreren met het oppakken van een stukje discipline. Ik dacht altijd dat discipline het tegenovergestelde van vrijheid was, waarschijnlijk ingegeven door beelden als van colonnes soldaten die absurde mechanische bewegingen synchroon wisten te volbrengen. Maar een zekere toewijding aan de agenda is nu werkelijk wel gevraagd, al is het alleen maar om zich opstapelende financiële problemen vanaf hier verder voor te zijn en zelfs, want dat is mijn visioen, om te zetten in pure welstand.

Volgens mij heb ik ondertussen recht op huursubsidie. Ik woon ruim, hier kan een groot gezin leven. Maar kleiner gaan wonen is niet automatisch goedkoper, want als een nieuwe huurder in een woning trekt, maakt de huurprijs veelal een flinke slag omhoog. Dit heb ik me laten vertellen maar het is zeker iets om te onderzoeken. Ik heb de laatste jaren al veel troep opgeruimd en er mag nog veel meer weg; ik kan bijgevolg makkelijk kleiner wonen. En dan liever in een benedenwoning, in een rustige omgeving. Even informeren bij en zo nodig onderhandelen met de woningbouwvereniging; de woningnood wil ook wat nietwaar? Maar is die overstap inderdaad financieel ongunstig dan huursubsidie aanvragen voor deze plek.

Discipline, ik heb bepaald weerstand bij het woord. Maar het spreekt me vandaag zeer aan hier voor te gaan want ik voel dat het vele vruchten af zal werpen, vruchten die nu als loze beloftes in een gedroomd toekomstbeeld hangen. Dus vooruit met die geit! Een dagprogramma voor mijnheer Lips. En voor de hand ligt, als het woord discipline valt, dat dit heerschap, of ie nou zin heeft of niet, iedere dag op tijd op staat. De zuiper vindt 09.00 uur al knap op tijd maar verstandig is 07.00 uur; die drank moet er toch weer uit en op tijd slapen lukt niet als de ochtend grotendeels snurkend wordt doorgebracht. Stomweg deze regel trouw zijn zal al een heel verschil maken.

Als verslavingsgevoelig type weet ik dat verslaving clustert. Bij een kopje koffie hoort een peukie, dat is er een voorbeeld van. Veel rokers herkennen het als ik zeg: voor ik iemand opbel altijd eerst een sjekkie draaien. Het zijn de patronen die de zaak laten clusteren. Bij koffie of telefoneren ontstaat niet automatisch de behoefte aan nicotine; het is verslaving aan gewoonte, en daarmee aan de gedachte die op ieder zo een moment de gewoonte als gelukbrenger voorstelt. Als ik wijn heb gehad lijkt het sjekkie ook opeens lekkerder en als ik dan toch rook kan ik er net zo goed wat cannabis in gooien. De behoefte aan het middel zelf, of het nu nicotine, THC of alcohol betreft, is een fysieke suggestie die hoogstens twintig minuten en meestal korter aanhoudt. De ware verslaving zit er mijn inziens in dat het clusteren van de verslaving de angst oplevert verslaving als geheel op te geven omdat het gedragsmatig onzeker maakt, niet omdat het lichaam zo hunkert. Alle verslavingen zijn terug te voeren op verslaving aan het denken, of, anders gezegd: de verslaving aan controle over het eigen welzijn. Zelfs als het welzijn dubbel en dwars bewezen nooit dan zeer kortstondig door de verslaving afgeleverd is geworden, je al je contacten door deze waanzin hebt verloren en er een poot van je is geamputeerd kan het zijn dat je denkt dat een leven zonder drank en drugs je ongelukkig zal maken. Dat wil ik dan wel eens zien. Als ik stopte met drinken ging ik er extra cannabis voor halen en dat werd te duur; drinken is betaalbaarder. Dus schakelde ik terug naar het drinken maar dat overdrijf ik als al mijn verslavingen, omdat de pit, behoefte aan chemische controle over mijn gevoel, er steeds weer in zit, en zo loopt het steeds weer uit de hand, welk voornemen van matigheid ik me ook bedacht heb.

Ik wil gaan voor de algehele onthouding van alcohol, cannabis en tabak tegelijk, iets dat ik nooit heb aangedurfd. De pijn die ik met drank en drugs wilde ondergraven werd feitelijk vergroot zo en tegelijk niet werkelijk gevoeld. Dit maakte het erger in alle windstreken en levensgebieden. En van alle antwoorden die ik zocht is de koek nu ook wel op; ik ben overal geweest, bij gurus en therapeuten, en het antwoord was altijd hetzelfde: bekijk het maar. En terecht.

Er is een verslaving die ik apart wil nemen omdat ie zo ontzaglijk algemeen is dat het door weinigen als zodanig wordt onderkend: internetverslaving. Internet is een prima oord voor mensen die hun eigen lijf niet goed meer voelen, zoals de alcoholist, die niet meer de kroeg kan betalen en wel contact wil. Ik heb ontelbare stupiditeiten uitgehaald via internet en dat was vrijwel altijd onder invloed van alcohol. Ik heb Facebook uitgezet om mijzelf te beschermen. Ik ga in nuchtere staat alle internetmogelijkheden opnieuw beoordelen en openen als er een vruchtbare functie voor mijn ware intentie in blijft schijnen.

Het weblog is niet zelden onderwerp van tweespalt in mijn donder. Ik ben eraan gehecht geraakt omdat het prachtige reacties en contacten opleveren kan; ook kon ik het haten, omdat ik me niet begrepen voelde of erg onhandig was met wat ik er plaatste. Dat laatste zal ook beter gaan zonder drank. Het idee het weblog te sluiten, om aan een manuscript te werken, kwam vaak op. Dit idee vond ik echter te kramphartig alsof dat een of-of situatie is. Dat is het niet; wel vind ik het een prima idee pas tot bloggen over te gaan als ik mijn dagelijkse toewijding aan het manuscript geleverd heb, want applaus willen horen als instant karma is ook iets dat me helemaal niet bevalt aan mijn benadering tot hiertoe.

Feitelijk, wil ik tot besluit zeggen, zijn alle middelen van verslaving onschuldig en is de politiek om middelen te verdrijven op agressie gebaseerd. De drooglegging heeft geleid tot ondergrondse maffia. Verslaving aan seks leidt tot burka en ingepakte vrouwen die de schuld krijgen van die stijve agressieve en jaloerse pikken die hen in dat harnas duwen met een of ander heilig woord op de tong als valse reden. Liefde is het mooist op deze aarde en als ik mijn tv aanzet gaat het in het overgrote deel over geweld. Behalve in die reclames vol glimlachjes om de economie trappend te houden, waarin je recht hebt jezelf te zijn en dus alle flauwekul daar aangeboden moet kopen om er snel weer verveeld van te raken zodat Tel Sell met een verbeterd product kan komen. I don’t buy it anymore; tot later!

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Programma tot verbetering van intrinsiek lot

  1. Wat er al niet gebeuren kan als je “je ogen geeft aan de Lieve Moeder”.

  2. Joost Lips zegt:

    Zat op de fiets vandaag depressief te wezen
    en opeens viel de bodem eruit; hoe kan dat nou weer?
    Het was de Grote Moeder natuurlijk!

  3. richardkoek zegt:

    “Als ik stopte met drinken ging ik er extra cannabis voor halen”
    they call this changing seats on the Titanic… 😉

    “behoefte aan chemische controle over mijn gevoel”
    verslaving is vluchten voor elk gevoel
    en angst controle los te laten
    paradoxaal dat ik nu leer hoe weggeven van controle
    mij complete vrijheid hebben gegeven…

    er was een zwart gat in mij
    verslaving is meer meer meer
    het gat werd nimmer gevuld….
    want ik was niet eerlijk tegenover jezelf en anderen

    http://www.alcoholhulp.be/alcohol-depressie

  4. Joost Lips zegt:

    changing seats on the Titanic,
    mooie verwoording.

    ik ben nogal open over mijn verslaving
    maar die openheid heeft ook mijn baan gekost
    dus een beetje liegen snap ik ondertussen wel

    mijn voornemens komen steeds niet uit;
    die kan ik ook maar beter voor me houden

    wel vaak spijt gehad van ongenuanceerdheid
    die onder invloed optrad en pijn sorteerde
    bij anderen en mij

    interessante link; alcohol die depressie maakt
    is enigzins herkenbaar

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s