Slaapkamergeheimen

.

Het begint onwaarschijnlijke vormen aan te nemen zoveel als ik kan slapen deze dagen. Wakker worden, liggen blijven en weer inslapen op een moment. Een ieder weet wel hoe lekker het kan zijn als je na een drukke tijd eindelijk vakantie hebt, even niets meer hoeft en dan met een glimlach zwijmelt in die vrijheid om weer even lekker op te laden. Maar het wordt wat anders als die periode van vrijheid zich zo uitstrekt, nadat je als alleenstaande werkloos bent geworden, dat er geen reden is om op te staan dan de reden die je over houdt als je agenda leeg is. Wat ik hier beschrijf doet vermoeden dat ik in een depressie ben beland, maar zo wil ik het toch niet noemen. Moest vandaag wel denken aan Brian Wilson van the Beach Boys die jarenlang zijn bed niet verliet omdat, zo wordt gezegd, nadat hij Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band van the Beatles zo goed vond, hij obsessed was met dit te overtreffen, waarbij hij ook enorme faalangst moet hebben ervaren. De grote man achter Pet Sounds, door velen als een van de beste muziekalbums ooit beschouwd, vond zichzelf niet goed genoeg en bleef in bed. Daar moest ik aan denken vandaag en ik zag inderdaad dat ambitie iemand het bed uit, of in Wilson’s geval, juist in dreef.

Mijn situatie week de afgelopen maanden af van dit patroon: ik kon heel lang in bed verblijven, maar als ik er dan eenmaal uit was dan bleef het matras ook weer heel lang verre van me. Dagnachtritme was iets dat ik enige tijd heb nagestreefd na het verlies van mijn baan september vorig jaar, maar omdat dit niet lukte heb ik dit losgelaten. Daarmee zette zich een interessant proces in. Als je het opstaan en slapen gaan niet van agenda of ambitie laat afhangen dan lig je daar gewoon op het matras. Eerst komt de zon vanuit de keuken de open slaapkamerdeur binnen, in de middag komt de zon vanachter mij door het raam. Als ik wakker ben kijk ik wat naar de foto’s en tekeningen aan de muur, zet een mooi muziekje of interessante spreker op het netbook aan en draai me nog eens om. Ik heb nooit begrepen dat mensen dit konden, steeds maar op bed verblijven, en nu gebeurde het mijzelf. Ik had er geen idee van wanneer ik op zou staan en hoefde het ook niet te weten. Opeens stond ik op.

Meest interessant proces om geen omgeving te kennen die aan je trekt. Zo komt in zicht wat ik omwille van anderen zou doen en wat ik voor mezelf blijkbaar niet doe. Als je alleen leeft doe je alles voor jezelf, vanzelfsprekend, maar ambitie, maatschappelijk of spiritueel, kan nog een toekomst suggereren waar je je bed voor uitkomt omdat het morgen allemaal beter zou zijn. Maar zoiets stond niet in mij op; het lichaam bijgevolg ook niet. Deze ontwikkeling van het afstrepen van belangen, want dat is het eigenlijk, ging ook gepaard met het inzicht op dat matras dat een leven een leven is door het verhaal; anders is er gewoon liggen op dat matras. Ik vond dat, met mijn liefde voor schrijven, amusant en intrigerend tegelijk. Dus, dacht ik, als ik hier gewoon blijf liggen is er geen verhaal en geen wereld dan mijn slaapkamer op het netvlies, geluiden in de oren en verder no big deal.

Een reden om uit bed te komen, naast eten, drinken en toiletbezoek, kon de computer zijn; ik was dan benieuwd naar reacties op mijn laatste blog. Dus toch weer een verhaal. Omdat ik links naar mijn laatste bericht steeds weer op Facebook plaatste had ik ook daar veel reacties, feitelijk nog meer dan op mijn weblog. Het deed me denken aan het verlies dat ik voelde toen het Volkskrantweblog verdween; het verlies van de levende reactieruimte daaronder werd door vele deelnemers betreurd. Facebook maakte dat enigszins goed. Tegelijk leverde Facebook me ook irritaties van verschillende makelei op die in dit verhaal niet van belang zijn behalve dan dat ik er mijn grens mee had bereikt en de stekker eruit trok. Waarmee er nog minder animo van buiten was om mijn bed te verlaten. Wat resulteert in volslagen onverantwoordelijk en ontaard slapen, gek genoeg vandaag ook met de volslagen glimlach van iemand die lang en hard gewerkt heeft en nu even niks meer moet.

Een gangbare opvatting bij depressie is om er geheel aan toe te geven en mee samen te vallen. Ik vind dit een prima advies omdat tegenstand hier alleen maar de pijngroeve dieper graaft. Ik heb hetzelfde met verslaving: prima al mijn pogingen ervan los te komen, maar als het doel op zich wordt is het een belachelijk doel voor een man van mijn leeftijd, die al zo vaak faalde in dit voornemen. Op mijn bed zag ik de overeenkomst tussen het matras en de fles: totaal toestaan geeft de enige innerlijke reden om het te verlaten. Feitelijk is ieder glas dat ik na onthouding weer inschonk een uitnodiging geweest mijn motivatie om zonder gif te bestaan te intensiveren. Het komt alleen maar op motivatie aan. Die aangeslingerd wordt door Liefde.

Ik heb wat gejankt deze dagen. Niet uit klacht. Ik zette talentenjacht X-factor filmpjes aan en werd meegenomen door wat ik maar zag. Vanavond nog, kijk ik een danswedstrijd en geniet van al die jonge wondertjes en de tranen vloeien als ze de begeerde Bootcamp-ticket krijgen, alsof ik hun vader was. Zet mij niet in de jury van zo een talentenshow want ik hou het niet droog en mijn onbeperkte tranendal zou de overige juryleden tot in regenpakken dwingen en die modelijn bestaat nog niet.

Als ik het zelf, met alle etiketten die ik nu ken, zou moeten zeggen: ik ben een autist met specifieke hooggevoeligheid voor waar mensen het niet over willen hebben. Mijn verhaal is een weblog van openheid over hoe ik zaken meemaak en dan heb je ook mensen met advies die reageren om van mij een ander mens te maken. Ik ben geen ander mens. Ik ben hier intens boos van geworden en heb alle Facebookclubs eerst gesloten en toen Facebook zelf. Het idee om dit stramien door te zetten door ook dit blog te sluiten is mij door een wijze vriendin afgeraden. Dat is ook zo; ik moet mijzelf niet willen repareren. Vandaag nog wel twee strontvliegen van mijn weblog gebannen.

Het probleem met filosofie en Advaita Vedanta in het bijzonder is: er is een toekomst. Ze zeggen dan van niet maar suggereren het tegelijkertijd, waar betaal je anders voor? Is mijn leven een filosofisch probleem? Niet als ik op mijn matras lig. Is de wereld verdeeld? Niet als ik op mijn matras lig. Er valt nog veel meer over te zeggen maar ik moet naar bed, mijn guru en mijn zaligheid.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

10 reacties op Slaapkamergeheimen

  1. richard koek zegt:

    Feitelijk is ieder glas dat ik na onthouding weer inschonk een uitnodiging geweest mijn motivatie om zonder gif te bestaan te intensiveren…. de wil is er

  2. Joost Lips zegt:

    Ja Richard, ik ben weer met die vreemde aanloop bezig. Dank je.

  3. richard koek zegt:

    Over een aanloop gesproken….Ik sprak vandaag een man in een detox instelling. Niemand wist dat hij daar was. Hij vertelde zijn verhaal hoe hij 10 jaar geleden na een dronkenmansnacht werd overvallen van zijn bonus van $10.000 cash. Hij werd door de berovers op de spoorlijn gegooid. Maar op de een of andere wijze wist hij weg te kruipen. Werd wakker in een ziekenhuis 20 dagen later met een afgezet been. Sindsdien is alcohol zijn pijnstiller. De pillen spoelde hij door het toilet. Zijn laatste auto ongeluk onder invloed deed hem belanden in de zoveelste rehab op last van de rechter, zijn laatste kans. Op mijn vraag wat hij ging doen na de detox behandeling. zei hij heel gewoontjes… “ik ga naar huis, dit keer doe ik het juist, de alcohol heb ik nodig omdat ik pijn heb”. Ik gaf hem een hand en wenste hem veel sterkte. Ik meende dat. Zijn aanloop was ook nog in volle gang en van de buitenkant zijn dingen zo helder…

  4. Joost Lips zegt:

    Ik weet dat je het meent. Ik weet dat je de aanloop kent en ook niet wist te voorspellen wanneer de sprong zou komen. Je commentaar elders, in twee zinnen, raakte me bijzonder.

  5. richard koek zegt:

    Jouw aanloop ken ik niet
    ik ken enkel mijn eigen aanloop.
    waarom ik dit verhaal vertel:
    Viktor ziet geeneens een aanloop
    he is not connecting the dots in life

  6. Joost Lips zegt:

    not connecting the dots of life;
    kan dom zijn en kan totaal vrij zijn;
    mooie formulering!

  7. richard koek zegt:

    not connecting the dots is choosing for unhappiness… tis nooit dom

  8. Joost Lips zegt:

    not connecting the dots is nooit dom maar leidt wel tot ongeluk?
    je bedoelt dat het verbinden van punten nooit dom is neem ik aan.
    als je in muziek maken op gaat, ik noem maar wat, is er een beleving en geen verhaal die punten verbindt.
    er zijn meer benaderingen van de zes woorden mogelijk; tis niet allemaal eenduidig en rationeel; ik voelde het poëtisch, niet vastgeklonken aan een opvatting

  9. richard koek zegt:

    NOT connecting the dots is nooit dom omdat een ieder recht heeft op de keuze van ongeluk.
    Wie ben ik om te zeggen dat dat dom is?

  10. Joost Lips zegt:

    Het woordje dom gebruik ik daarom liever betreffende mijn zicht op mijn doen en laten. Heb ondertussen het gevoel dat deze reactiedraad te abstract wordt om nog hout te snijden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s