Face the gorilla!

.

Er is me ‘iets’ opgevallen dat ik deze dagen wel als ‘meer dan iets’ moet aanduiden, zulk een waarde vertegenwoordigt dit realiseren ondertussen in me. Dit klinkt vreselijk abstract; laat ik concreet worden.

Als we even de reclameboodschappen van gelukkige families en zeer tevreden consumenten buiten beschouwing laten, wat met deze opmerking al te laat is trouwens, dan kunnen we wel stellen dat geboren zijn neerkomt op onnoemelijk veel ongemakken. Om die te compenseren en ‘je recht op geluk’ als geloof te bestendigen jagen we allemaal min of meer plezier na. Er zijn geen mensen die ik ken die zoiets niet op een of andere manier hebben lopen. Het heet verslaving aan controle over ervaring.

Verslaving, het is een woord dat wordt geïntroduceerd door het gesuggereerde tegendeel: vrijheid. Verslaving uit zich in het gevoel van een tekort; heel veel mensen voelen dat tekort niet meer omdat ze het volstoppen met lawaai, roomsoezen en flessen wijn. Er zijn zoveel verslavingspatronen als er mensen zijn en de kwestie is steeds dezelfde: ik heb controle over gebeurtenissen en als dit door omstandigheden wordt tegen gesproken dan heb ik een probleem en dan ben ik een probleem.

Ik had beloofd concreet te worden; ik heb de loper zojuist uitgelegd die dit mogelijk maakt. Met wie ik ook sprak over levensproblemen de afgelopen maanden, het ging steeds niet om hongersnood of gebrek in de voorziening van de eerste levensbehoeften. Het ging altijd om problemen die men pas had als erover nagedacht werd omdat het probleem niet werkelijk, dat wil zeggen acuut, hier bleek te zijn. Dat viel me steeds op. Hieruit volgde dat de ‘oplossingen’ voor die ingebeelde problemen natuurlijk net zo ingebeeld waren en uit hetzelfde hout gesneden. Opeens hoor je deze cirkelgang van overweging in allen die hierin betrokken zijn, en zoals gezegd, niemand is dat niet.

Als iemand een relatieprobleem had bijvoorbeeld, en we keken er samen even langer naar, dan werden we het er altijd snel over eens dat die ander alle recht op eigen visie en handelen heeft en dat er aan deze kant niks is dat daar over gaat. Deze kant heeft geen relatie, deze kant is het licht in de veronderstelling van welke relatie dan ook, het licht dat aan het opstaan en teloor gaan van de illusie ‘relatie’ vanzelfsprekend nooit schade lijden kan. Dit zien leverde altijd revival op, niet door toegevoegde energie, maar door het wegnemen van onnodig inbindende concepten die vrije stroom verhinderen.

Ik ben geen filosoof, ik ben niet consequent en ik werk zaken alleen maar uit als ik er zin in heb. De subjectiviteit van het bestaan zou in mijn inconsequente benadering heel goed de enige objectiviteit die bestaat genoemd mogen worden, maar van dat soort vreemd gegoochel met woorden ben ik nu binnen een minuut al bekaf omdat er geen ‘hierna’ is, geen ‘morgen’ waarop je zult weten wie je werkelijk bent. Dat weet je allang en de maaltijd is die hele grote taart van onzin waar je aan mag snoepen wanneer je maar wilt en, als het snoepen pijn doet, weet je dan nog wie je bent, of weet je alleen nog maar taart?

Het is een heel simpel en zeer adequaat beeld voor wat ik heel sterk voel. Het verhaal heb ik eens gelezen; laten we zeggen dat het in India speelde. Een man rende over straat, zichtbaar doodsbenauwd over zijn lot; er bleek een gorilla achter hem aan te zitten dus dan wil je je wel uit de voeten maken, nietwaar? Maar toch stond in diezelfde straat een oud mannetje met  lendendoek, baard en wandelstok, en op de kop een petje op van de New York Lakers, en die beoordeelde de situatie heel rustig en geheel anders dan gebruikelijk is en scandeerde: “Houd halt; kijk de gorilla aan!” Er moet een diep vertrouwen in de hardloper geschoten zijn op dat moment want hij hield stil, draaide zich om en keek de gorilla diep in de ogen. De gorilla was meteen geheel rustig en teleurgesteld dat het spelletje nu voorbij was.

Om niet in meer voorbeelden te verzanden en mijn belofte concreet te zijn getrouw te blijven wil ik tot de afronding komen. Het ‘iets’ dat ik zag was altijd een spanning tussen twee dingen en kon zonder dat nooit bestaan. De gehele wereld en geschiedschrijving bleek louter bestaand op het moment dat je zoiets denkt. En dit dan met de evidente virtuele veronderstelling erbij dat er iemand is die een geschiedenis kan denken en weten. Dat alle suggesties leeg zijn, lijkt beangstigend, maar als het mag, is het Open Baring. Dan is het van top tot teen onvermogend in wat dan ook nog langer een probleem of verslaving te zien; gewoon te wakker om wat nog ook te geloven dat geen seconde als opvatting stand houdt, zelfs binnen de beste apologie niet. Ik vind het leven mooi; niets is zo!

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Face the gorilla!

  1. tineke zegt:

    Wellicht bestaat er buiten ons ”zelf ” niets, (illusie)
    maar bevindt alles (het AL wat is) zich in ons.

  2. Joost Lips zegt:

    Alles in je inderdaad, anders konden we het er niet over hebben. En daar komt bij dat jij noch ik in enig concept wonen kunnen, dus dat schiet niet bepaald op maar het voelt wel vrijer dan een toekomst.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s