Niets moet; dansen mag

.

Stond vanmorgen op en met levenslustige zwier zwaaide ik de gordijnen van de slaapkamer open zodat je de ringen over de rails kon horen piepen van plezier; een heldere zon scheen mij tegemoet en ik dook snel weer het matras op.  Ik pakte een notitieboek waarin ik vele jaren terug invallen, vaak vanuit de halfslaap tot mij gekomen, opschreef, en welke sindsdien ongeveer in onbruik is geraakt. Ik noteerde wat vage woorden maar wist heel goed wat ik ermee bedoelde: ‘Ontaarde slaper, zzzzzzz. Stop! No change!’ Draaide me nog eens lekker om en gleed een heerlijke vrede in, —wakend, dromend of slapend; het maakte me niks uit.

Afgelopen nacht had ik, iets voor middernachtelijk uur, mij nog even snel naar de snackbar gespoed; ik was mijn geestelijke toestand van ‘moeten afkicken’ ernstig moe en zette dit streven in de wacht. Een goede vriendin had mij afgelopen week, op de hoogte van mijn struggle met verslaving, geschreven: kan het zijn Joost, dat we het er gewoon mee hebben te doen? Deze woorden haalde in een keer heel wat spanning van mijn ingebeelde situatie af. Meerdere mensen voelden mijn wrevel in reacties de afgelopen weken en erkende zelf ook vaak geïrriteerd te hebben gereageerd op ongevraagd advies. Ook hierin vond ik eenzelfde ruimte waarin de knopen van mijn overwegingen verder tot rust werden gemaand. En dan vandaag, toen ik eindelijk en zeer opgeruimd opstond, las ik onder mijn vorig blog met als titel ‘Geluk’ een uitspraak die me de volle glimlach bezorgde: Geluk is beseffen dat ik niets op hoef te lossen en niets hoef te weten.

‘Ontaarde slaper, zzzzzzz. Stop! No change!’ Wat mag deze woorden dan wel te betekenen hebben? De ontaarde slaper was gestopt met op te moeten staan en iets te moeten betekenen; lekker helemaal niks hoeven en soezen op dat bed. Stop!, het is goed zo, zoals het al is. No change!, want het moment om op te staan zou zich vanzelf aandienen; verandering was niet iets om af te dwingen maar eenvoudig te verwelkomen als het kwam, en wanneer is er geen verandering? De nacht ervoor had ik naar Jan van Delden geluisterd die heel mooi zei dat al het streven in de wereld de bijwerking kent dat het nooit genoeg is en daarom hel introduceert. Dit zien valt terug in het kennen zelf, waar de vrede altijd al is. En in de namiddag ontdekte ik nog eens een heerlijk filmpje van Benjamin Smythe die hier op geheel eigen wijze nog eens een draai aan geeft die mij meermalen de buiklach bracht.

 

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in film, proza en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s