De waan die spreekt

.

Wat gebeurt er toch allemaal? Als ik opschrijf wat er in me plaats vindt dan is de suggestie dat ik de zaken op orde krijg en dat voelt even goed, maar na mijn verhaal ben ik eraan toe als ervoor. Moet ik me zorgen maken of is wat er nu gebeurt iets onafwendbaars waar ik al de jaren van mijn leven op afstevende en niet aan wilde, maar wat me alleen maar goed kan doen? Och, in deze dagen kan ik terugverlangen naar de geborgenheid van spirituele gemeenschappen waar crisis een bekend verschijnsel is en met warmte wordt begroet. Maar, dat is zo tergend, er lijkt niets een antwoord op de gevoelde leegte te zijn. Of toch? Ja, er waren vandaag episoden van intense stilte en gevoel. Bijvoorbeeld in het bushokje vanmiddag, in het zonnetje en met de stevige wind, zo een vijftien mensen om mij heen en alles sereen. Ik kon me daar helemaal niet voorstellen dat ik een probleem had; dit ontroerde me intens.

Dat was het ja, dat was wat me raakte: ik zag dat ik in vrede was en dan voelde ik weer snerpende zielenpijn. Het ging er nu niet om wat de Boeddha, Nisargadatta of wie dan ook hiervan zou vinden; er was alleen dit zien met het genoemde onderscheidingsvermogen. Het lukte me de hele busreis prima om van de snerpende zielensteken geen zaak van langere aandacht te maken; ik had bepaald plezier in het ritje. Ik zag in feite dat diegene die mijn probleem wilde oplossen verantwoordelijk was voor het probleem. Die hele focus op verslaving, inclusief de oplossing, hing me de strot uit; ik kon voelen hoe het was geheel zonder dit dilemma te leven. En voel dat hierin het antwoord ligt.

Het opschrijven van mijn ervaringen kan begrip en kritiek opleveren; juist nu komt kritiek ongefilterd en stevig binnen. Mij is gezegd dat introspectie niets oplevert hier, dat analyse als uitstel van de oplossing overkomt, en ik kan dat goed begrijpen. Een ander gaat de bloemetjes buiten zetten, een heilig boek lezen of zet keiharde rock & roll op. Ik keer in en beschrijf wat ik zie. Ik zie het niet als een analyse, hoewel het er wel op lijkt. Ik speel mijn geest uit met de tekens op het toetsenbord voor me; als ik het schrijf weet ik dat het geen toekomst heeft. Ik weet dan niets anders te doen om mijn nood te lenigen.

Vannacht in de chatruimte van Facebook contact gelegd met een man wiens naam ik zonder zijn toestemming niet noem; hij is bereid met mij mee te kijken als we samen op Skype zitten. Dan zullen zijn vragen mijn geloofsovertuigingen die me danig blokkeren kunnen blootleggen; het was een prettige chat en mijn aanwezige wrevel ook daar, werd me niet euvel geduid. We gaan met elkaar aan de slag; hij heeft mijn vorige blog gelezen en al heel aardig commentaar op mij geleverd, paradoxen die dit denken perplex deden staan die momenten. Ik heb geen idee van de  procedure te gaan maar heb wel begrepen dat de mensen die bij deze benadering betrokken zijn een aparte kring hebben voor mensen met verslavingsvraagstukken.

Ik ben Joost Lips; ik ben alcoholist. Dat zinnetje van de AA vond ik wat nadrukkelijk aanwezig en ik ben er deze dag weer nadrukkelijk op gewezen dat dat zinnetje niet voor niets wordt uitgesproken. Ik dank de spreker in deze voor zijn doortastendheid; ik hoor het belang ervan nu beter. Voorheen vond ik dit zinnetje benadrukken dat je dus de rest van je leven verslaafd blijft als je bij de AA zit! Die indruk was ook niet zo gek na een bezoekje aan de AA jaren geleden, waar de ontslaving niet bepaald een feit leek met de tafel omringd door mensen die bijna allemaal neurotisch aan het roken waren. Ik voelde me niet beter dan hen; maar dit leek me geen antwoord. Ik ben Joost, ik zuip, zodra ik iets drink, altijd heel snel teveel. Het is waar. Als feiten echt bestaan dan is dit er wel eentje. Iemand zei: 1 is teveel, 2 is te weinig. Klopt. Ontroerend mee eens.

Mijn wrevel is door meer mensen opgemerkt en een heel fijne benadering zei me: neem de goede bedoelingen met de projectie en neem eruit wat voor jou van waarde is. Zo is het. Mijn wrevel die zich uitspeelt is onbewust en van laag allooi. Juist als je je eigen belachelijkheid te zien krijgt is het fijn als je je toch verstaan mag voelen. Laat ik zeggen: ik ben Joost en ik ben krankjorum, maar ik weet wel dat ik het ben. Dus toch nog niet geheel verloren. Vergeef me mijn dwalen maar als ik niet luister kan ik je pets wel waarderen. Ik voel de warmte erin. Dank allen.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza, verslaving en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s