Shit happens

.

Hij zat erbij alsof ie net de zin van zijn leven had verloren. Hij had aangebeld rond negen uur in de avond, was binnen gelopen en als verloren in die ouwe luie stoel geploft. Bij eerste aanblik zag ik al dat dit niet het moment van veel woorden was; we spraken er aanvankelijk zelfs geen. Tot ik hem een flink glas whisky had ingeschonken en de eerste stevige slokken door slokdarm in het distributiepunt de maag waren beland en van daaruit besteed aan zijn extremiteiten. Nu kwam hij langzaam wat los.
“Tis helemaal mis!”
“Tis helemaal mis…” herhaalde ik zachtjes; ik wilde geen woorden gebruiken die hem nu niet passen zouden en alsnog doen dichtslaan. Ik had mijzelf ook ingeschonken. Dit zou òf een heel korte ontmoeting worden, in het andere geval nachtwerk, want als de zaak bij Simon eenmaal stromen ging dan rolde het nog wel een tijdje door ook.
“Doodziek ben ik er van…” Hij sprak zachtjes, alsof ik er niet echt was. Hij had me zelfs nog maar een moment aangekeken, dat was toen ik hem het glas gaf.
“Ik, ik, verdomme…hoe kon ze!?!” Dit was de eerste keer dat hij verzitten ging. De whisky was zichtbaar werkzaam geworden. Zijn bleke gelaat vertoonde nu een blos en zijn ingehouden woede kreeg dynamiek. Ik vermoedde het ergste dat een man ongeveer kan overkomen en deze gis bleek niet ongegrond.
“Is ze vreemd gegaan?”
Hij keek me heel kort aan en stond plotseling op:
“Dat kelerewijf wilde dat ik van de drank af ging en dan sta ik droog, gaat zij een beetje de stad in om haar schaamlippen uit te hangen! Eerst ontkende ze nog wat ze me geflikt had maar toen dat niet meer lukte legde ze uit dat ze zonder mij uit was gegaan omdat ik immers niet meer drink!”
Ik schonk ons beiden nog maar eens snel in, want deze verklaring spotte inderdaad met alle redelijkheid en raakte gevoeligheden in mijn eigen verleden.
“Hoe lang weet je het al?”
“Sinds afgelopen nacht; van het ene op het andere moment werd mijn mooie meisje een heks en geluk tot hel getransformeerd. Och vriend; ik weet niet meer wat ik met mezelf aan moet!”
Ik schonk hem nog eens bij, hij zeeg weer in zijn stoel en vanaf mijn high fidelity systeem liet ik Johann Sebastian Bach klinken, nogal temperamentvolle orgelmuziek die geen speciale menselijke staat verbeeldde naar mijn smaak, maar de algehele menselijke conditie. Ik zag dat Simon erin ontspande. Ik nam plaats in de luie stoel schuin tegenover hem.
“Mag ik je wat vertellen Simon?”
“Hmm” hoorde ik; het klonk als instemming.
“Ik had eens een vriendin die zich sterk zorgen om me maakte en het gevoel had dat ze me niet goed bereiken kon. Ze had een goede vriend van mij gebeld en gevraagd of hij met mij wilde spreken. Dat kwam tot een ontmoeting met die vriend, we hebben het stevig op een drinken gezet, gingen uit, duikelde wat kippetjes op en voor het eerst in mijn leven ging ik vreemd!”
Simon was opeens uit zijn apathie voor zijn omgeving gewekt, haakte lichtelijk geïrriteerd in op mijn opmerking.
“Wat wil je daar mee zeggen: kan iedereen gebeuren?”
“Dat niet per se, maar als je mij gevraagd had of ik er toe in staat was had ik tot op dat moment ontkend; daarna kon dat niet meer.”
“En je vriendin?”
“Die was woest maar verliet me niet. Hoe zit dat bij jou?”
“Ik ben haar al kwijt.”

Wat je dan vaak ziet gebeurde ook hier: zodra een zwaar gemoed de vrije loop heeft gekregen kan het als een apart gebied in de geest geparkeerd worden en met de whisky wisten we wel weg terwijl met de verschillende muziekjes die ik opzette natuurlijk ook de associaties met die lieve heks en de tranen kwamen. Het was voortreffelijk hoe het isolement waarmee hij binnen was getreden zich vermengde met de toonzetting van Toccata and Fugue in D minor, wat die termen dan ook te betekenen hadden mogen hebben. Bach, de meester van het evenwicht, had ik immer beleefd als een mathematicus met hart, een vereniging van verstand en gevoel. Dit bleek hier voor Simon ook heilzaam te werken; zijn liefde voor haar brak hier en daar weer door.
“We hadden al problemen”.
“Ja, dat had je me verteld Simon; dat was al een tijdje bezig.”
“Ze heeft geduld met me gehad ook.”
“Ja, ze had ook geduld.”
Ik begon me ondertussen als een godvergeten therapeut te voelen en vond dat geen goede zaak dus ik kraakte de noot en zei:
“Simon, wat nu? Naar de hoeren uit wraak of het doorvoelen van de pijn?”
Op het ritme van Sebastian Bach druppelde nu die ene traan als antwoord over zijn wang. Dit zou geen nachtwerk worden of toch?
“Zou je nu uit willen gaan?”
“Bij God nee! Dat is het laatste! Haar tegenkomen zeker met die, met die, ja, met wie eigenlijk?”
“Met haar geliefde”.
“O ja.”

Simon was het gesodemieter met mij nu ook wel zat en wilde naar huis, vroeg me nog een flesje wijn mee en wilde dan alleen maar slapen. Ik liep wat men hem op; hij woonde aan de andere kant van de stad.
“Simon, toen je binnen kwam vanavond was je zo in jezelf gekeerd; ik heb het gevoel dat het nu anders is.”
“Het is anders nu, maar het verlies doet godvergeten pijn tegelijkertijd!”
“Kom op; we nemen er nog eentje!”
Ik trok hem niet krachtig maar uitnodigend mijn kant op en gewillig ging hij mee. Ik kende de kroeg niet maar de muziek wel; ik hoorde Braziliaanse klanken en vertier uit het hok komen en voorzag het betere heupenwerk. Wauw, dat was ook zo. Het was geweldig om te zien dat Simon bij de eerste aanblik op het podium daar, waar vier vrouwen met prachtig strakke lijven in leggings zeer smakelijk dansten, op slag zijn verlies en drama vergeten was. Hij had tijd nodig om zijn probleem te herinneren. Ik herinnerde hem hieraan ter plekke en voor het eerst die avond kwam ook zijn volle buiklach.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in muziek, proza en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s