Werner

.

Had het zin, al zijn dromen? Hij wist het niet en hij wist niets anders. Wat men vertelde over de verlichte staat die geen staat is werd in zijn hoofd toch steeds weer een staat met alle vergankelijkheid en mankementen van dien. En aldus herkende hij natuurlijk hetzelfde in alle anderen. Er leek geen uitweg. Hoe vaak had het hem al niet bevreemd: de wereld sprak van de goederen en de centen maar geluk leek veeleer afhankelijk van uiterst ijle suggesties, déjà vu’s, zoete beloften die uitgedroomd willen worden en waarvan de vervulling vaak zo kort duurt. Hoe was hij als mens in deze bizarre situatie terecht gekomen; dat wilde hij al jaren weten en er leek geen antwoord op de vraag te vinden te zijn. Materiële koersen bepaalden de wereld van de media maar in zijn kop bestond geen vastgoed. Vluchtigheid was het lied dat de adem hem voortoverde.

Met gebogen hoofd en de handen in de zakken van zijn bruine slobberbroek slenterde Werner over het landweggetje naar de verboden plek. Verboden plek, zo noemde hij het oude vervallen houten krot, waarin het zonlicht viel op zomerdagen en het in de herfst een kletsnatte boel werd. Niemand wist van deze plek; als hij hier was, was hij zeker helemaal alleen. Hier kon hij dromen zonder gestoord te worden terwijl zijn ogen dwaalden over het zachte mos dat zich op vele plekken van het houtwerk had afgezet, langs de klimplanten naar het dak dat deels was ingestort en de verre hemel toonde, als hij mazzel had ook de maan. Geen van zijn vriendjes wist van deze plek en dat wilde hij ook graag zo houden, dus hij kwam er niet al te vaak zodat het niet in de smiezen vallen zou als hij iets te vaak niet bij zijn maatjes was. Wie hier ooit gewoond had, een vrouw alleen misschien, een klein gezinnetje; hij kon wel gissen maar wist het niet. Hier kon hij zich verwonderen over de nutteloosheid van zoveel gedachten. Hier werd hij stil met zichzelf als nergens anders. Zo jong als hij was met zijn vijftien jaren, zijn ontzag en respect voor het bouwval toonde dat het voor hem niet minder dan zijn heiligdom was.

Af en toe, terwijl zijn zolen knarsend over een stuk grindpad afrolden, gaf hij een plotselinge felle trap tegen een kiezel. Hij was niet op zijn gemak, oogde nerveus en getergd. Waarom had hij het ook gedaan! Hij was boos op zichzelf dat hij het geheim niet had kunnen houden. Maar was het dat wel? Dat vroeg hij zich af. Als een onzekere verliefde jongeling die het gewoon niet meer wist ging hij naar zijn vertrouwde plek waarover hij met Marie dan toch gesproken had. Ja, hij had haar zelfs beloofd dat ze een keer mee zou mogen komen. Ze had zo lief gelachen dat haar wangen ervan glommen; Werner wist niet wat hem overkwam. Maar nu, op dit grindpad, werd zijn verliefdheid en bewondering een irritant gegeven binnen zijn jeugdige overwegingen en knerts!, daar vloog weer een steen van zijn schoenpunt af! En opeens klaarde zijn gemoed, vond hij het feitelijk wel leuk dat zij zijn heiligdom zou zien; dan hadden ze sàmen een geheim en dat was wel zo gaaf! Voor hij het wist had Werner het op een rennen gezet, met een brede grijns op de bek spurtte hij nu tussen de bomen door fantaserend over wat er komen zou. Ja, de eerstvolgende keer dat hij Marie zien zou, zou hij het haar vragen.

Het was hoogzomer, het was stoffig daarbinnen. Werner lag op een oud matras dat muffig rook terwijl hij de flinterdunne glinsterende deeltje in de machtige straal zonlicht zag dansen. Alsmaar ging haar naam door zijn hoofd. En zag hij haar gezichtje, die hij wel aanraken wou maar nooit dorst. Hij had haar alleen maar in de buurt van anderen ontmoet; zij samen hier, hoe zou dat zijn? Er ging een onbestemd  gevoel door zijn onderbuik; mijn God, waar was hij in beland geraakt? Hij was te onrustig voor dit dromen nu, sprong op en was weer snel de weg terug naar het dorp gaan. Hij moest Marietje zien.

( wordt vervolgd )

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza, werner en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Werner

  1. DagEnDauw zegt:

    Benieuwd naar het vervolg…
    😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s