De Grote Moeder is Pikzwart

.

Een bijzondere geestesgesteldheid is mijn deel vandaag; er lijkt zoveel fout te zijn gegaan en toch voel ik me op momenten in volstrekte vrede als ik ‘gevangen’ word in bewondering voor de wolkenpartijen en de bijna volle maan gedurende de schemerval het afgelopen uur. Vanmorgen, na een nacht niet slapen en een gesprek over het beëindigen van mijn arbeidscontract, had ik het al een beetje en ook was ik bekaf. Na nog enige activiteiten achter de computer te hebben verricht ben ik op bed gaan liggen en had de meest merkwaardige droom. Het was als een nachtmerrie, maar dan overdag. En bevatte iets dat mij zeer interesseerde dat, als ik er toch even uit ontwaakte, ik zo snel mogelijk terug ging naar deze schijnbaar onmogelijke situatie.

Het deed me sterk denken aan een droom die ik in mijn vroege jeugd had. Ik droomde dat ik wist dat ik droomde en deed in de droom, met mijn vier vingers, de oogleden open en ja hoor, ik was wakker. Maar ik was niet wakker, alleen maar in een nieuwe droom beland, en weer kreeg ik dit in de gaten. Daarna weer de vingers naar de gedroomde ogen, de boel geopend en…was ik nu wakker of was dit weer een droom? Het was weer een droom. Dit gebeurde wel vier keer voor ik ‘werkelijk’ tot deze waakse wereld kwam. Ook gaat de vergelijking op met een andere droom toen ik nog kind was. Ik droomde dat mijn moeder een lelijke heks was en had dit avontuur zo imponerend en echt gevonden dat ik, toen ik na het ontwaken en afdalen van de twee trappen van zolder naar de benedenhal en mijn moeder zag, niet goed meer wist wie nou de echte was.

.

.

De droom vandaag had iets van die elementen; ik hoop dat het lukt een beetje voelbaar te maken wat ik hier meemaakte. Ik was fysiek als geestelijk wel even klaar met het waakbewustzijn dus dacht daar even lekker neer te liggen om op te gaan in de droomloze slaap om verkwikt weer wakker te worden. Maar de droom had een bijzonder verloop. Ik droomde namelijk dat ik in het bed lag waar ik zojuist met wakker hoofd was ingestapt, en de slaapkamerdeur werd open geschoven en ik werd aangeraakt door iemand die ik al snel als mijn muzikale broer herkende, hoewel ik hem niet zag. Volgens mij ben ik daar werkelijk wakker geworden en ik zag dat er niemand in huis was; hoe had ie ook binnen kunnen komen? Al snel sliep ik weer in en ik droomde me in het bed waar dit lijf daadwerkelijk in lag en werd omgeven door de meest mooie vrouwenlichamen die er speciaal voor mij waren; weer moet ik hier even wakker geworden zijn want het deed pijn dat ik alleen was en weer even de werkelijkheid niet wilde kennen. Ik was blijkbaar moe genoeg om het niet als probleem verder te dragen en sliep weer in, kwam weer in het bed terecht waarin ik al lag en nu wist ik dat sliep. Ik dacht: nu is het tijd om je ogen open te doen. En ik kreeg ze niet open! Het voelde alsof ik blind was maar ik kreeg mijn oogleden niet van elkaar; ik wist dus niet meer of ik nog kon zien of niet en voelde angst. Ik geloof niet dat ik mijn droomhanden heb laten proberen alsnog het zicht te verkrijgen door die oogleden van elkaar te trekken; ik was gevloerd en alles was gewoon pik en pikzwart. Na nog wat voortgaand hersengeploeter van wat een onoplosbare zaak leek werd ik zwetend wakker.

Moest denken aan een of andere keizer of zo, die eens droomde dat ie een vlinder was en toen naar een wijze ging om raad en duiding van zijn droom, want hij wist niet meer of ie een vlinder was die droomde dat ie keizer was of een keizer die droomde dat ie een vlinder was. Zo stond ik laat in de middag ook op. Al mijn weten was aanbeland bij volstrekte onzekerheid. En als ik dan de regenboog eind deze middag zag, of de wolkenformaties van enorme schoonheid in samenwerking met het zonlicht, dan wist ik dat deze verwondering niet hoefde te weten wie dit zag, dat het groter dan die overweging was en voorgoed zal blijven. Herkenning van Liefde zonder dat de Geliefde wordt vastgepind een specifieke aardse geliefde te moeten zijn. Niet weten wie je moeder is, of dat je keizer of vlinder bent, die hele inhoud van het collectieve onderbewuste heeft mij vandaag de dagmerrie bezorgd die ik wilde ontmoeten. En die dit verhaal beter vertelt dan ik ooit vanuit eigen conto zou kunnen doen. Het voelt als Genade, die, dat is het meest onbegrijpelijke van alles, door niemand verstrekt wordt.

Op het gevaar af dat ik nu lezers ga verliezen, ( het is geen gevaar maar wel een beetje jammer ), sla ik even kort een filosofische koers in om te eindigen met een gedicht dat voor mij nu weer geheel sprekend is, en als het zo mag zijn, ook voor de lezer. Ik hou het wijsgerige gedeelte kort omdat die juist vandaag gesmolten is. De ervaring ‘ik ben’ kent een persoonlijke en universele context. De persoonlijke is gemaakt van verlangen en angst en de opinies van omgeving binnen die contractie; universeel is dat iedereen verlangen en angst kent. ‘Ik Ben’ staat voor mij gelijk aan God die tot manifestatie is gekomen, maar zeker ook voor de mogelijkheid terug te keren naar de oorsprong van de gewaarwording te bestaan. Dan kom je bij wat mijn geliefde leraar Nisargadatta Maharaj het Absolute noemt: daar waar je niks meer voor stelt, er niemand meer is om de werkelijke voorstelling zich toe te eigenen of te vervalsen. Hier eindigt bedrog. Zo zie ik de wolken en de maan nu. Dit was mijn droom vanmiddag en nu ik wakker ben zie ik de wolken en de maan eveneens als dreamlike state. En wie is dan mijn ware moeder? Ik laat andermaal volgen wat ik schreef toen ik de leraren van non-dualisme verliet omdat ze verdeeldheid in me zaaiden. Ik heb het ‘De Grote Moeder’ genoemd en neem van mezelf aan dat het al die tijd bidden tot mezelf was. Als het niet meer uit te leggen is, is de poëzie aan de beurt. Mama Zelf is iedereen. Liefde, zonder naam en vorm te realiseren, lijkt eerst een hel, maar als je de hel toe staat, maak je wat je Hart is manifest. Alle verschillen vallen weg.

De Grote Moeder

1.
Moeder, ook al noemen wij U Leegte,
Er is niets dat U niet bent.

Ook al zijn Uw vormen niet bestendig;
Uw vorm Ervaren is tijdloos moment.

Steeds U indachtig geef ik mij weg
Aan wat steeds weer nieuw is, nu erkend.

U spiegelt onpartijdig mijn neiging
Waar ik U ook maar weiger!

Moeder, U ontlopen kan ik niet;
Waarheen ik ook ga tref ik U!

2.
U hebt het de dichter gemakkelijk gemaakt:
als water laat hij de onzin varen totdat hij
de woorden vindt die U bemint.

Welk een vreugde dat actie geen resultaat,
wijsheid geen weten behoeft; in Uw armen
ben ik veilig!

3.
Ik ging uit om U te vinden
en liep U zo steeds weer mis.

U was wel waar ik heen ging
maar ook waarvan ik kwam!

4.
Ik kan niets met U aanvangen
en zo vertrouw ik Uw geheel.
Zuiverder dan leraar in vorm spiegelt U
volkomen mijn onvolkomenheid;
zonder schuldgeving of verwijt
sta ik in U vrij.

5.
Ontwaken binnen de menselijke conditie,
de verdeeldheid, het verondersteld dualisme,
is geheel en al concept; zonder concept
is er alleen de Aanraking, dit Ene Ervaren
dat Nergens aan kleeft.

En dan zeg ik U brutaal:
“Wie heeft bedacht dat
je met zijn tweeën moet zijn?”
Lieve Moeder, wij zijn toch niet
twee? En toch bezing ik U!

6.
Lieve Moeder, ik ben aanbeland bij mijn erkennen
dat inzicht lang mijn pad was, nu niet meer genoeg;
U gaat achter al mijn inzicht nog verborgen;
verbrand maar de boot waarmee ik meende te komen.

Neem al mijn spirituele kennis af
opdat ik U Ervaren mag, steeds opnieuw
als dat verwonderde kind, dat nog niet weet
waar zorgen en problemen bestaan.

Aldus over mij beschikkend Moeder
zal ik zorgen en problemen toch niet ontkennen,
tegemoet treden met compassie en niet hechten
aan eigenmachtigheid en gewenste resultaten.

Als kind was mijn gebed tot God gericht,
en sprak ik al zonder aangemeten vorm aan
dat wat ik wel vertrouwde maar niet kon zien,
dat wat ik nu leer kennen zonder kennis.

Bij vlagen dreigt er de eenzaamheid, met U,
Niets, alleen te zijn; ja, diep zit de drang in mij
een tweede wezen te verlangen; ja, U bent
ieder ‘mijn’ moment zonder bodem.

7.
Och Moeder, hoe deed U dat?
Na de borst gaf U me de tweede fles
want U lustte er Zelf ook wel eentje
en zond gif vanaf mijn tong
en heeft zo mij alleen gezet?

Uit kroegen gegooid,
uit relaties gedonderd,
wat een woede in mij,
‘k ging geheel overstuur
en waar was U?

En dan nu, op dit uur,
heb ik me toch verwonderd
dat ik U van me heb afgezonderd
om ter helle te gaan
in op mijzelf te willen staan.

Nu dan een pietsje wijs geworden
zal ik U niet tot vorm en naam verkleinen
of in aparte visies ontwaren; verklaren
kan ik niet dat ik weer het lied aan hef
voor wie ik nooit voor mij gewonnen heb.

Laat mij langzaam aan en vastberaden
mijn huis voor bezoekers klaar gaan maken
en mijn pen en tong slechts nog lenen Uwer belief
opdat ik niet langer de mensen grief
met ongegronde klachtverhalen.

Ik kan zonder slijters, de verkopers van rook,
en zelfs gezond van geest wellicht worden;
zo het U behaagt mij hierin vrede te geven
of te tarten met verleden, ik neem de horden
zo U me daagt.

“Wel erg slordig, wel vreselijk laat”
hoor ik de geest alweer knorren, de veelvraat
maar ik zie de opening, ik zie ook het verraad
te geloven nog langer dit soort verhalen,
brand al wat ik me meende, me van Uw Gelaat!

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in De Grote Moeder, poëzie, proza, schilderij, tekening en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

17 reacties op De Grote Moeder is Pikzwart

  1. Walter zegt:

    Of je er lezers door verliest, betwijfel ik.
    Deze ‘nieuwe’ lezer kwam er zelfs een tweede keer voor terug.
    😉

  2. Joost Lips zegt:

    Man, wat hartelijk in een paar woorden;
    je weet me snel te raken, dank je hartelijk.

  3. assyke zegt:

    je droom lijkt op een reinigingsritueel

    mooie schilderijen van de (oer)moeder

  4. Joost Lips zegt:

    diepe dank Assyke

  5. Grutte Pier zegt:

    Ik wens je oprecht veel sterkte

  6. Grutte Pier zegt:

    Zoals je weet ben ik kritisch, maar dit is met een reden. Over die polis hebben we het al eerder gehad, en je toen al geadviseerd.

  7. Joost Lips zegt:

    Assyke, like en commentaar
    heeft volstrekt mijn hart.
    Overbodig om tegen jou te zeggen
    het hart, dat je bent
    eerlijk is eerlijk
    ik lees je niet vaak maar altijd oer
    ik probeer je gewoon te verbeteren
    dat is alles
    en valt voor je ogen.
    Dank lieve vrouw.

  8. Anoniem zegt:

    Joost, bel straks even. Je moet je eerst zoek melden (2 jaar krijg je uitbetaald) dan pas je handtekening zetten dat ze je kunnen ontslaan. Er staat hier een huisje leeg voor een schrijver.

    polissen kun je afkopen. Stel het voor aan de verzekering en vraag hoeveel je verliest.

  9. Fenny zegt:

    Lieve Joost,
    Je zit al dagen in mijn hoofd, heel mijn hart gaat naar je uit. Tegelijkertijd maak ik me zorgen, de structuur die je verliest door het ontbreken van je baan.
    Wat hebben ze je aangeboden? Kun je terug nadat je bepaalde opties hebt ingewilligd?
    Of zijn alle wegen terug gesloten?
    Wil je me mailen, zodat ik niet te persoonlijk hoef te worden hier.
    liefs, Fenny

  10. Joost Lips zegt:

    Dank lieve Fenny,

    ik zit al mijn hele leven in mijn hoofd en er klopt helemaal niks van! Woorden goed op een rijtje kunnen zetten is niet hetzelfde als een Hart hebben. Misschien komen deze twee wel samen deze dagen.

    ‘Of zijn alle wegen terug gesloten’ dacht ik even niet te begrijpen maar van mij krijg je er de hoogste literatuurprijs voor! Wat is literatuur als niemand wil horen wat je zegt? Wat je dus gewoon zegt. Zonder baan gaat dat makkelijker; ik voel me bepaald niet optimaal en heb dit toch blijvend voor ogen. Dank je Hartelijk voor je betrokkenheid en het wordt ook tijd om met je te wandelen. En ik ga een roman schrijven. Dus, met alle tegenslagen, heerst hier vertrouwen. Reacties als de jouwe helpen hier geweldig bij. Dank Lieverd, Joost

    PS: je wilde mail en alles kwam op dit blog; wat is hier nou weer gebeurd? Kan mijn het ook schelen; geheimen en paranoia werken niet en ik wel ook al heb ik geen baan!

  11. Joost Lips zegt:

    ik denk niet dat het klopt en bel je later;
    dank tot zover

    Is het een mooi huisje?

    Waarom bel je zelf niet?

  12. Eric zegt:

    Lees zojuist de ingrijpende veranderingen in je leven
    Hee veel sterkte Joost.

  13. Joost Lips zegt:

    Dank je zeer Eric

  14. Joost Lips zegt:

    Reblogged this on .

  15. Vind schilderijen en gedicht nog altijd prachtig!

  16. Joost Lips zegt:

    Hmmm. altijd een glimlach als ik je avatar zie!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s