Dit weblog sluit

.

Nieuw weblog:

Het stille oog
https://hetstilleoog.wordpress.com

&

Allernieuwst:

Bodemloze Beeldentuin
https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/

.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Ik zing

.

Als iemand me vraagt wat ik in het dagelijks leven doe zeg ik eigenlijk altijd meteen dat ik werkloos ben, maar dat is wel vreemd eigenlijk. Ik ben namelijk de hele dag met dingen bezig maar benoem dat niet als eerste, vanuit een arbeidsethos dat ik blijkbaar nog bij me draag. Eerst de schuldbekentenis dat ik van de gemeenschap leef, dan pas vertel ik wat ik werkelijk doe. Maf toch?

Als men mij vraagt wat ik ben of zou willen zijn, dan ben ik niet zo flauw met non-dualistische termen mijn bestaan te ontkennen en geef ik gewoon netjes antwoord. Meestal zeg ik dat mijn grootste belangstelling naar schrijven uitgaat. Als ze me vragen wat ik dan schrijf word ik altijd een beetje verlegen; ik zie er totaal geen patroon in. Ja, non-dualisme en alcoholisme komen geregeld aan bod maar dat is de essentie van mijn schrijven niet voor mij. Schrijven is voor mij een vorm van dansen, het onderwerp mag geheel op de tweede plaats komen als dat zo uit komt. Lekker swingen in de taal, daar hou ik van. Het lukt de ene keer beter dan de andere. Ik voel me het meest in mijn element als de klinkers en medeklinkers uit zichzelf met elkaar gaan reageren en interfereren tot in regionen die mindblowing zijn; ik hoor dat dan en hoef het alleen nog maar in te tikken. Dan gaat er iets zingen dat boven mijn vermogen uitstijgt en mij meeneemt naar ik weet nooit waar. Dit zingen kent een interne magie die als een zegen over me komt; het is bizar om daar verdienste aan te ontlenen. Ik noem me in die zin een zanger die, als de inspiratie vrij en ongestoord is, zingt van gronden die dieper zijn dan mijn vermogen tot bevatten of begrijpen.

Mijn gedoe in het leven is in feite mijn decor en doet er verder niet toe. De kunst is iets te creëren dat het mooiste van alle ervaringen samenbrengt in iets nieuws. In het boek dat ik wil schrijven hoeft in principe helemaal niet veel te gebeuren om het spannend te houden; taal kan verhaalloos en toch meeslepend zijn, zo de lezer naar regionen voerend die niet begrijpelijk maar wel voelbaar zijn. Poëzie legt irrationele verbanden die voor het brein niet te bevatten zijn maar door het hart direct worden verstaan. Dit is het gebied waar ik het liefste leef, dat ik met mijn taal voelbaar wil laten worden, ongeacht wat het onderwerp van gesprek is.

Liefst maak ik een wild manuscript, al la de Beatniks ( op niks slaan; geluid van een hand ) en gewoon door razen als de swing er maar in blijft. Ik leef me nog eenmaal uit met dit weblogbericht en ga de zaak hier dan voorlopig sluiten. Nu eerst het gedicht dat vanmiddag ontstond.

*

Zing van je welvende krullen,
je blonde steile haren, je lieflijke
pikzwarte paardenstaarten,
je machtige billen in alle maten die
mij steeds weer het nakijken lieten.

Chant van je ranke handen
waar ik eeuwen naar kon kijken
met stille vrees voor het voorbijgaan,
de vergankelijkheid die je andermaal,
onvermijdelijk, mee zou nemen.

Altijd weer, zolang ik nog leven mag,
zal ik je liefste lach weer laten fluisteren
in regels van aanbidding
die niet vergeten kunnen,
die niet vergeten willen.

Suprême gedaanten nam je aan,
om te komen, om ook weer te gaan en
steeds weer anders aan me te verschijnen,
met slanke en gevulde lijven en
al het heerlijks ertussen in.

De hete adem, het natte vlees,
je wilde haren in mijn snuit, och
mocht ik hier toch eeuwig wonen!
– Boeddha’s les van loslaten wil
er bij nog niet zo makkelijk in!

Daarom zing ik, ik kan niet anders,
van het onnoemelijk hart zoals alleen
een vrouw die in me bevrijden kan
waar alle tijden verslonden zijn
in passievol omhelzen.

Schier onverdraaglijk de kwetsbaarheid
waarmee je door de kamer liep, zo echt!
tegelijk zo droomachtig en machteloos
tegen de dood die eens moest komen
en we wisten niet wanneer.

In jonge meisjes loopt al de ouderdom
en in oude vrouwen woont nog steeds
het kind, het dartel hart dat leven wil,
beminnen van ontwaken tot de slaap;
wat doen we zo lang op kantoor?

Ik zal zingen van al je zegeningen
alle rottigheid vergeten; uit al je
gedaanten zal ik nemen wat ik vereer
als je vrouwelijke ontvankelijkheid,
–zalving voor de dwaas in mij.

Ben nog niet te oud maar
mijn pens is te bol, ik stink uit mijn bek,
tanden aangeslagen door wijn en rook;
als ik ga zingen
staat meteen de hele tent blauw!

Ja Schoonheid aller landen, Gij temt mijn
onbetamelijke betweterschap; want wat ik
ook over vrijheid beweer: ik zit compleet
aan U vast, wil zonder U
niet leven meer!

Behalve zingen moet ik nodig trimmen,
de vetcellen uithongeren opdat ze
hun opgeslagen geheimen eindelijk vrij geven
ter meerdere glorie van een goed gemoed
en lichtvoets door het leven stappen

op weg naar U.

*

Dat laatste is natuurlijk gejat van Gerard Reve, dat zie je zo. Beter openbaar gejat dan in het geniep, zeg ik altijd. ( O nee, stijlvorm; ik zei dit voor het eerst.) Wat je niet hoeft te verbergen kun je ook niet kwijtraken, zoiets? Waanzin, ik ben er gek op. Het kan me niet gek genoeg. Wat heb ik aan voorspelbare logica die zichzelf in anderen de hele dag gelijk geeft? Precies, helemaal geen fluit.

Ik wil wel alvast de conclusie van mijn nog te schrijven boek verklappen: alles dat je denkt bestaat zolang als je het denkt. Alles heeft zijn houdbaarheidsdatum. Dat dat voor Niets niet geldt, daar heb je tegen de tijd dat je Niets bent ook niks meer aan.

Dus ik zie mijn rol als zeer bescheiden, wat niet wegneemt dat ik er optimaal van geniet! Mensen springen van daken omdat het leven zinloos is maar ik zie er juist de mogelijkheid in er iets moois van te maken. Vrije wil of niet, ik ga gewoon mijn gang. Tis allemaal niet zo moeilijk meer als je gestopt bent het raadsel op te lossen. Massief eikenhout mag je van mij als verbeelding zien; geen enkel probleem mee. Ik vind alle theorieën wel leuk. Maar niet de hele dag door a u b!

Mijn gesukkel is eindeloos. Mijn gesukkel is zo eindeloos dat het steeds dieper graaft. Je zou het geschift kunnen noemen en dat is het ook. Het moest zo erg worden dat ik het zelf ook door had. Dank aan mijn lezers!

.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , | Een reactie plaatsen

Blije letters van vertier

.

Boekenverkoop gaat achteruit en e-books worden massaal illegaal gekopieerd; niet erg bemoedigend voor de beginnende schrijver die van zijn werk leven wil. Uitgevers zijn ongeduldiger geworden; als een boek niet rap aanslaat bij het publiek heeft ie afgedaan, hoorde ik iemand zeggen. Auteurs moeten vaker op podia en tv verschijnen om wat bij te verdienen. Straks van de inkomsten als schrijver te kunnen leven, zonder in de bijstand terecht te komen volgend jaar als de WW is gestopt, is nog moeilijker geworden; des te groter de uitdaging een prima manuscript af te leveren! De laatste keer dat ik een manuscript naar een uitgever heb gestuurd is alweer ruim 30 jaar geleden. Ik stuurde knullige teksten die ik steeds met afwijzingsbrief retour kreeg van de verschillende aangeschreven uitgeverijen. Vond het wel een keer welletjes en heb nooit meer naar een manuscript toegewerkt; met het internet werd ik een blogger die online, voor wie het wil, beschikbaar is. Maar hoe vinden mensen mij? Als een uitgeverij mijn werk wil publiceren zullen ze daar ook reclame voor maken; dan bereik ik in een keer veel meer mensen. Dit spreekt me deze dagen weer aan.

Als ik me in alle ijdelheid eens voorstel dat het zou lukken, mijn boek straks prijkt in etalages van gerenommeerde boekhandels, hoe zou ik dan reageren op uitnodigingen voor tv? Of om voordrachten te geven in het land? Het idee schrikt me af. Om meerdere redenen. Op tv verschijnen betekent op straat herkend gaan worden; dit spreekt mij in het geheel niet aan. Voordrachten in het land kent tegenwoordig hetzelfde bezwaar want ongevraagd zet ieder slim telefoontje me op film en You Tube. Waarom wil ik dat niet? Daar zit ook faalangst achter. Ik kan wel een beetje schrijven over een aantal zaken maar mijn algemene ontwikkeling zit vol hiaten en ik word niet graag op de nationale televisie ontmaskerd. Dat doe ik dan liever zelf in schrift; kan ik het nog een beetje controleren. De hiaten zijn niet klein hoor, dat verzeker ik de lezer. Ik kan helaas niet vertellen wat ik allemaal niet weet, want anders wist ik het wel. Maar dat dit duidelijk zou worden tijdens een live-programma waar miljoenen mensen naar kijken, nee, dat hoeft van mij niet. Dat ben ik liever voor.

Ik was weer over het manuscript gaan spreken toen ik enige tijd terug via Marktplaats ontdekte dat ik gratis ergens een printer kon ophalen. Zo een degelijke oude HP deskjet 720C met zijn sierlijke mechanieken. Is niet in staat afbeeldingen af te drukken maar tekst geeft ie prachtig weer; ik kan nu teksten afdrukken en aan het redigeren slaan om tot een manuscript te komen. Hier heb ik echter zelf, ongewild, weer een stokje voor gestoken door op een avond Ubuntu, het stuurprogramma van de computer waarop ik werk, op te schonen. Het werd iets meer dan opschonen en het zaakje werkte niet meer goed. Ik heb toen Ubuntu geheel opnieuw geïnstalleerd en moest hierna ondervinden dat mijn fraaie lieve deskjet niet meer werd herkend! Wel potverdrie! Vele pogingen dit op te lossen strandden met glans. Ik heb het ergens opgegeven. Toen kwam hier een vriend langs die wel even kijken zou; binnen twee minuten de boel weer aan de praat! Asjemenou!

Ik vraag me geregeld af waarom ik zo vaak aan het manuscript refereer zonder er werkelijk aan te beginnen. Ik wist steeds het antwoord maar niet, behalve dat het weer faalangst zou kunnen zijn. Vanavond denk ik vooral ook dat ik mijn schrijfsels in veel gevallen gedateerd vind, en niet geschikt voor het boek dat ik maken wil. Maar dit verklaart het toch ook niet, want als ik wel begin kom ik juist tot het onderscheid in deze en anders nooit. Er gaat een hoop rotzooi in deze mind rond die me influistert vooral niet aan dat boek te beginnen; ik heb vandaag besloten dat ik dat stemmetje glimlachend aan hoor als het spreekt en nooit meer zal geloven. Het stemmetje hoeft niet weg want ik heb deze nodig voor mijn roman. Als het een roman wordt. Daar heb je weer zoiets: wat is het verschil tussen een roman en een novelle? Ze hebben me het wel eens willen bijbrengen maar ik vond de labels niet interessant en heb er niks van opgeslagen langer dan voor het proefwerk van die dagen nodig; tekst is tekst is tekst.

Zo weet ik ook ongeveer niks van Israël, Hamas, WOII en de aanleiding ervan, wanneer de Boeddha leefde of waar Lutjebroek ligt. Toen de juffrouw mij dat laatste vroeg zei ik dat ze haar eigen troep maar in de gaten moest houden. Ik ken niet het verschil tussen republikeinen en democraten maar boeven herken ik dan wel weer meteen. Op mij kan ook ik geen peil trekken; ik sta alleen maar voor verrassingen. Dat wou ik ook graag zo houden. Je kunt mij alles wijsmaken, het vervliegt even zo snel

voor mijn ogen omdat ik er toch niks van snap. Wat ik snap is alleen maar de hap die ik met mijn vooroordelen uit het schouwspel neem. Niet echt serieus te nemen. Ik snap werkelijk niks; tis geen geintje. Wat ik snap is volgens de regels van het snappen, de regels van de logica. Ik besta echter zonder logica ook en daar valt niks van te snappen, snap je? Je bent gesnapt!

Denk ook zeker dat ik weerstand voel tegen het onder ogen komen van wat ik zoal heb geschreven omdat het me tonen zal hoe ik me als een dwaas eindeloos in voornemens herhaalde in zaken die ik op de dag van vandaag nog altijd niet ben nagekomen. Maar tis wel goed om het doen; mezelf lekker inpeperen. Ik had het ook toen ik alle poëzie van mijn levensjaren uit de ladekast trok en online zette op mijn vorig weblog Aanwezig in deze stap. In dat proces kwam ik ook zich herhalende gedachtepatronen tegen die mijn schaamte opriepen; tegelijk voelde ik me groeien terwijl ik het kaf van het koren scheidde, glimlachend achterlijke woorden op papier verscheurde en met wat restte de publiciteit aanging. Wat er overbleef is onder het trefwoord archief op genoemd weblog in de woordwolk onder gebracht. Ik knapte toen enorm op van dit proces. De drempel die ik nog verzin bestaat niet echt; er is geen enkele reden mijzelf niet nu hetzelfde plezier te gunnen.

Ik kom nu terug op de eerste woorden van dit blog. De schrijver die liefst in eenzaamheid werkt wordt hierin gestoord als ie voor bijverdiensten het land in moet. Ik heb deze rust al op voorhand en ga,

vrijwillig en onnodig, digitaal het land in met mijn weblog. Het voelt meer en meer als een ‘lek’ die voorkomt dat het manuscript ontstaat. Het manuscript vraagt inkeer, en iedere verdieping wordt snel verspild als ik onderweg al publiek voor mijn woorden zoek. Dit heeft mij vaker tot het voornemen gebracht mijn actieve weblog te sluiten en dit komt weer in me op; ook weet ik dat ik zo een voornemen altijd binnen een week al brak. Dit is de verdeeldheid waaraan in leid: ik wil mezelf zijn en tegelijk applaus ervoor. Ja, verdomd, dit is het!

Mijn lijf juicht als ik de waarheid spreek. Als ik onzin verkoop verkrampt het hele boeltje, als ik een waar woord uit spreek lacht dit lijf naar vrijheid toe. Of huilt, maar altijd genadig. Waarheid geneest ter plekke. Waarheid woont overal maar nooit elders. Herkenning is niet moeilijk, maar de herkenning roept ideeën over consequenties ( en zo tegenstellingen ) op waar je in mentale sferen ernstig van kan schrikken, zodat je denkt dat je gek wordt. Mijn moeder heeft wel eens uitgesproken dat ze bang was dat ik gek zou worden. Ik hoorde dit pas toen ze al gestorven was. Zo een gedachte krijgt kracht als je het gelooft; als ik via dit filter kijk vind ik inderdaad alleen maar waanzin. Mijn moeder zei in mijn jeugd dat schrijven oké was maar wel een baan vinden, want van het woord kun je niet leven. Dit soort dingen onthou ik dan weer wel. Mensen zijn vaak bang dat ze iets vergeten zijn; ik zeg dan: heb je het ooit wel opgeslagen dan? Ik snap er niks van, meen het. Als ik jok gaat vanzelf mijn lichaam op slot; werkt feilloos. Als ik het erken ontspant de boel alweer.

Omdat mijn voorspellingen over mijn gedrag nooit uitkomen kan ik dat beter laten, maar ik voorspel dat deze voorspelling niet uit gaat komen. En toch komt er nu geen voorspelling. Dank lezers!

.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: | 2 reacties

Gitzwart verlichte bodhisattva

.

Och moeder, hoe doet U dat telkens weer?

De wereld huilt, de verrekijk spuit haat en op straat,

eergisteren, mepte vertoon van woestheid,

met ontbloot donker bovenlijf en satansblik,

een etalageruit aan diggelen.

Meestal vergeet ik ook weer makkelijk,

maar deze dagen vergeet ik niks, hoopt alles op

en volhouden kan ik dit niet langer meer;

verschoon mij!

U moet me nu toch echt ontlasten!

xxx

Nee, ik kan het niet meer, in ieder geval niet deze dag. Geen Grote Moeder, geen evocaties en geen poëzie maar eenvoudig proza zonder imago voor ogen om zo al mijn boze dromen en valse hoop in leegte weg te schrijven. Ik had het allemaal weer veel te moeilijk gemaakt toen ik de wereld zag huilen. Als ik goed naar de situatie in de wereld kijkt treft me verbijstering; waanzinnig leed door bedrog en geweld en daarbij manipulaties van berichtgeving. Wat heb ik eraan daar iedere dag weer kennis van te nemen als ik de tijd van leven ook direct en onmiskenbaar aan liefde kan besteden? Kan nu wel de Moeder aanroepen maar kan me ook direct richten tot wie mijn stem horen en fysiek antwoord kunnen geven.

Bekaf was ik vanmorgen. Totaal overgevoelig voor cliché´s en mensen die zomaar iets zeiden zonder echt te kijken of opmerkzaam te zijn. Bezocht na een grijze natte wandeling de Vlees- en Vishal op de Grote Markt, en veel ´kunst´ die ik zag leek me conceptueel, goedkoop en zinloos. Was ik nu cynisch, arrogant, te snel van oordeel, ongeïnteresseerd, voorbarig of wat al niet meer? De vraag kon me niet schelen; ik irriteerde me kapot, vooral toen ik zag wat een en ander moest kosten. Maar wat zat ik me nou helemaal druk te maken? De wereld is crazy, dat wist ik toch allang? Vanwaar opeens dat enorme gewicht op dit feit de laatste tijd? Binnen tien minuten stond ik weer buiten het museum, sloeg mijn kraag op en liep in de miezer op weg naar een flesje wijn en vervolgens de bus huiswaarts. Een klein uur op bed gelegen; aandacht op de aandacht zelf en de ademhaling voelen; zo die geestkramp met zijn hele wereld vergeten. Hier knapte ik werkelijk van op. Hoe kon ik deze eenvoud weer vergeten zijn? Nou ja, hoe dan ook, ik ben er weer.

Ik zei gisteren nog tegen vrienden: ik zou graag een boek schrijven en publiceren die leest als een trein, vermakelijk is en de conflicten in de wereld, niet ieder afzonderlijk maar in hun overeenkomsten, zo analyseren dat iedereen de structuur van strijd, oorlog en onrecht kan doorzien en voorkomen. Op zeker moment werd de haalbaarheid van zoiets besproken maar, zei ik, dat doet er niet toe in eerste instantie; in eerste instantie is het eenvoudig de intentie tot vrede die zich uitdrukken wil, een manier om mijzelf van strijd verschoond te houden. Als het aanstekelijk kan werken is dat natuurlijk prachtig. En dan vandaag, na mijn gitzwarte bui in de morgen en hazenslaapje in de middag vind ik tussen mijn mail een zending van Philip die precies dit punt op negen A-4tjes prachtig en accuraat uit de doeken doet! Het gaf me tranen; voelde me alweer een stukje lichter.

Voelde vandaag weer sterk dat veel concepten die op non-dualistische fora ten beste worden gegeven zeer terecht naar de ware natuur van de mens wijzen maar wat dan? Een beetje verlicht naar de tv kijken waar mensen elkaar de keel doorsnijden, vrouwen grotendeels ingegraven en vervolgens tot de dood gestenigd en kinderen gebombardeerd worden? Zijn we dan alleen op aarde om in de ware natuur te rusten en mystieke dichters te reciteren en de rest kan stikken? Nee, natuurlijk niet. Als we ons ijdel zelfzuchtig zoeken hebben verijdeld want doorzien begint het onderzoek naar de ongeziene delen in de vorm. Die ons verzoeken onze vooroordelen in te leveren en uit het godvergeten isolement van non-dualistisch denken alleen te komen. Als je Amsterdam zocht en er bent aangekomen zeg je niet jarenlang: ik ben in Amsterdam; dan lééf je er. Als we onze ware natuur kennen, dan hoeven we dat niet steeds te zeggen; als we er vanuit leven komen we alle culturen van de wereld tegen. Ik ben bijzonder blij dat Philip hieraan prachtige woorden van helder onderscheid heeft gesproken waar onderscheid er wel degelijk toe doet en conflictueuze situaties ontrafelt. Zie er naar uit dat hij betreffende tekst publiceert zodat een ieder het lezen kan.

Ondertussen geniet ik van het vooruitzicht veel vaker op stap te gaan dan ik al doe. En weer met verhalen thuis te komen waarin de lezer mee beleeft wat zo leuk is als je met lege geest ontvankelijk bent voor wat er maar gebeurt tijdens een wandeling. Zoals gisteren op het pontje over het Spaarne. Juist voor ie vertrok kon ik nog opstappen. Er vaarden een man en een vrouw, in sportkledij en met snelle fietsen in hun hand, mee. De veerman, stuurwiel in de hand en deur van zijn hok open, zei tegen mij:
¨We gaan in het midden even een halve slag draaien; dan weet je dat.¨ Ik knikte en vroeg aan de man met fiets:
¨Wat is de bedoeling van de halve draai denk je?¨
¨Naar de zon toedraaien, schijnt ie ook op het dek¨, en inderdaad, de stuurhut wierp nu een brede schaduw. Leuk, het is altijd al een attractie en nu een halve draai erbij; ik werd verwend. En ja hoor, prima idee want de volle zon na wat stuurwieldraaien vol in het gelaat. De man met fiets stond, nu we bijna de overkant hadden bereikt, met gefronste wenkbrauwen op zijn iPhone te turen waarop ik hem zei:
¨Als je last van de zon hebt gewoon even tegen de pontvaarder zeggen, hij draait het geheel zo een slagje voor je om!¨. Gulle glimlach van die mooie kerel en ook de vrouw vergunde mij haar beste lach.

Twee dagen terug stond ik met de Koran in mijn handen. Een boekhandel in het centrum had een pocketeditie voor €10,00, mooie uitgevoerd. Zal ik het doen? Ik twijfelde. Ik wilde wel graag lezen dat het een boek van Liefde is en tegelijk had ik geen zin om mijn al duistere sfeer met de laatste nieuwsberichten te voeden met nog meer religieuze verdeeldheid. Moest eerst maar eens ´nullen´. Nullen is een werkwoord dat mijn broer Erik en ik gebruiken als we een moment in ons verhaal bedoelen waarin mentale verwarring erom vraagt terug te keren naar het stille waarnemen, zonder analyse. Dat was vandaag absoluut nodig; ik werd werkelijk crazy van de overgevoeligheid die mij in alles parten speelde. Een overgevoeligheid, niet van open hart, maar van afwerende zelfbewustheid. Ik zat de hele tijd te denken dat de wereld gek is en ik slachtoffer ervan, en zo was ik het de hele tijd natuurlijk ook. Mindfuck. Nullen dus, er zat niks anders op en het gitzwarte begon weer licht te geven. Ja, ik wil werkelijk de Koran lezen.

Nico had me geschreven dat hij een van mijn laatste blogberichten met een lach en een traan had gelezen toen ik sprak over de aanslagen in Parijs onlangs. Daarbij zei hij dat hij de Koran wilde gaan lezen. Een maand eerder had ik boeken over de islam van de bieb in huis gehaald; die zijn ongelezen weer terug gegaan omdat mijn belangstelling obsessieve vormen begon aan te nemen. Ik keek naar die boeken vanuit vooroordeel en angst; zo had het geen zin ze te lezen. Vanuit deze verkramptheid kon ik wel bruggen proberen te slaan maar ik zou er louter meer verdeeldheid, onnodig, mee zaaien. Dus eerst nullen, altijd weer belangrijk. Ik wilde, vanuit deze bewustzijnsvernauwing, alle passages over liefde eruit tillen en alles wat me niet uit kwam negeren. Openheid eerst; lezen zonder op voorhand al een conflict te veronderstellen.

Bij Jinek op de bank zaten laatst drie jonge moslims, twee vrouwen en een man. Ze spraken over de Koran en hun geloof. De jongen zei dat de Koran een moeilijk boek is dat je niet zomaar even leest en dan weet wat er staat. Nee, het vraagt diepgaande studie, onder begeleiding van ouderen, zei hij. Onder begeleiding van ouderen? Dat dacht ik meteen. Kunnen we het zelf niet lezen? Kan ik het zelf niet lezen? Wie leest als anderen wat ik lees voor me interpreteren? Wijs ik nu diegene die me hun interpretaties geven te snel af? Zo ging mijn geest al dagenlang; onrustig reagerend. Ja, ik deed mijn dagelijkse wandelingen maar het wereldnieuws koekte meer en meer aan in mijn ziel; ik voelde me, geestelijk en fysiek, steeds zwaarder worden. Als ik thuis was keek ik op internet naar filmpjes van barbaarse openbare martelingen en stenigingen van ingegraven vrouwen. Waarom keek ik hiernaar? Ik wilde geen hier hoera in de gloria van pais en vree omdat alles een is in rijk Satsangland als ik hiervoor mijn zicht voor de rest van de wereld moest sluiten. Keek ook weer veel conspiracydocu´s; zat de duisternis in me flink te voeden. Vanmorgen was ik er eenvoudigweg knettergek van. Dit liet zich fysiek zeer duidelijk gelden: strakke pens, niet bepaald energiek en traag als een slak. Nullen! Die gozer op de bank bij Jinek had groot gelijk dat ie naar de ouderen luistert; dit voorkomt niemand om tot een eigen afgewogen ( aan het Nulpunt gemeten ) oordeel te komen.

Dat Nulpunt kennen we allemaal prima. Het is het punt waarop je nog niets hebt geïnterpreteerd, waarin het waarnemen nog onschuldig is. Het is dit speldenpunt dat de meest gewone wandeling tot Wonder verheft, in iedere stap. Ik overdrijf werkelijk niet; tis heel gewoontjes en zeer speciaal. Omdat het geen conflict kent met wat er verschijnt. Het staat eenvoudig open en hoeft nergens heen. Het weet niks en is gevoelig voor al wat meent te weten, zonder zich aan opvattingen verplicht te voelen. Het gaat pas fout als ik ook iets meen te weten. Dan gaat zich onmiddellijk ruis afspelen en aan die ruis koeken al snel paranoïde stofdeeltjes vast die een web van gedachten en een wereld van kwaad suggereren waartegen de mens machteloos is. En die de vrije wil ontkent.

Gisteren had ik twee goede vrienden op bezoek en spraken we over vrije wil en voorbestemming. Mij werd gevraagd hoe ik er naar kijk. Ik zei dat het vroeger, jarenlang, een groot onderwerp voor me was. Ik wilde van de drank af maar het lukte niet. Geen vrije wil? Voorbestemd als junk te leven? Ramesh Balsekar was onder de indruk van de Duitse filosoof Hans Vaihinger en zei in navolging van diens denkwijze: ook al bestaat er geen vrije wil, je doet er goed aan te leven alsof er wel een vrije wil bestaat. Dat raakte me meteen. Ik heb er niks aan aan mezelf te denken als aan een script dat al bestaat. Ik maak dagelijks keuzen, maar ik ben niet vrij om een suite van Bach op viool te spelen, om maar iets te noemen. Mijn vermogens binnen de vormenwereld zijn beperkt, maar niemand verplicht me om me met beperkte vorm te identificeren. Er is wel vrijheid, maar buiten de vormenwereld die mijn verlangen zou moeten vervullen. De vrijheid is dingen te nemen zoals ze al zijn. Vrijheid is hier gehoorzaamheid. Dan kan ik nog steeds kiezen, binnen de mogelijkheden, voor wat ik leuk vind, maar ik moet nog altijd zien of mijn keuze tot het gewenst resultaat leidt. In die zin is willen in zichzelf al onvrij. Maar, zo eindigde ik, al deze gedachten hebben zichzelf zo uitgesleten dat ik er erg moe van ben geworden; zulk denken speelt geen rol meer en intentie beschouw ik nu als mijn vrije en enige wil. Vrijheid van meningsuiting bijvoorbeeld, bestaat altijd, maar kijk er niet van op als ze je opsluiten.

Eigenlijk is zelfrealisatie, zoals in Nederland door menig non-dualistisch leraar besproken, van groot belang wil je niet aan overgeleverde en niet onderzochte overtuigingen ten gronde gaan. En een voorrecht van te mogen leren; genadig te beleven. In arme landen wordt er aan eerdere levenseisen gedacht. Mensen zien hier onrechtvaardigheid in maar ik zie dat als een vergissing. Wie de luxe kent om tot zelfrealisatie te komen komt ook onvermijdelijk, als weerstand hiertegen niet de overhand neemt, tot het inzicht dat individuele verlichting een farce is. Iemand die in het rijke westen tegen betalende mensen ( die daar vaak al tien jaar komen ) zegt dat alles een is maakt die volgende stap niet als je het mij vraagt. Dat kun je je ook niet veroorloven, lijkt het, als het je broodwinning is. De waarheid als broodwinning zou zeker op mijn agenda van waarheidsvinding staan als de agenda met deze mensen ter tafel komt. Maar ze mogen tegelijkertijd hun gang gaan; tis niet aan mij. Ik wil wijzen op wat volgt uit zelfrealisatie: de opkomst van alle demonen die nog in je leven, nu gewekt door belangstellenden naar je wijsheid. Nu komt het er op aan. Binnen het boeddhisme wordt gesproken van het Kleine Voertuig ( Hinayana ), de verlichting voor het individu. Dat heet zelfrealisatie. Uit zelfrealisatie volgt de mogelijkheid tot planetaire verlichting. Het Grote Voertuig (Mahayana) wordt dat genoemd, en binnen deze traditie staan bodhisattva´s op die zeggen niet het Nirvana binnen te zullen gaan voor alle levende wezens hen voor zijn gegaan. ( Ze krijgen onderling nog ruzie als ze hun gelofte overdrijven! ) Mijn tranen gaan al als ik het woord bodhissatva alleen al hoor want alles minder is het niet, was het niet en zal het ook nooit zijn. En dank Lieve Moeder, de poëet is weer uitgerust!

.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Het stille oog

.

Alle beschikbare ruimte hier is opgebruikt; voortaan zal ik te volgen zijn op weblog Het stille oog .

Happy New Year!!!

.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

000 of de Heilige drie-Nulheid

.

Vraag me af hoe het komt dat ik in perioden geneigd ben de zwarte kant van het bestaan veel aandacht te geven. Twee weken terug had ik op een nacht opeens de ingeving te gaan kijken naar filmpjes waarin het dier de mens te grazen neemt. Ik zag het filmpje waarop te zien is hoe Crocodile Hunter Steve Irwin, door een pijlstaartrog een fatale steek toegediend kreeg. Of het filmpje authentiek is weet ik niet. Er kwamen al surfend haaien langs die armen en benen afbeten en ik zag een orka die zijn trainer meermalen naar de diepte van het bassin trok wat de man ternauwernood wist te overleven. En nog veel meer. Waarom keek ik hier naar? Ik had het idee dat de zwartheid van het moderne nieuws, de onthoofdingen in Syrië op film gezet, me het gevoel gaven dat dit deel van het leven niet ontkend kan worden. Vroeg me af of ik zo een filmpje van een onthoofding zou durven kijken, en ook wat de zin daarvan is. En afgelopen nacht zat ik in de hoek van conspiracytheorieën te surfen om veel te horen over de Illuminati en the New World Order. Vanmorgen meende ik opeens te weten waarom ik dit allemaal keek: om goed doordrongen te worden van de wijzen waarop staten en machthebbers de wereld naar hun gretige handen willen zetten en dat mij verder verdiepen in hun demonische waanzinnige praktijken alleen maar zonde van de tijd is als Vrede onmiddellijk gerealiseerd kan worden. Ja, ik verkeer in perioden in het duister om het Licht achter het dualisme van goed en kwaad diepgaander te realiseren. En uitvergroot terug gespiegeld te krijgen waarin ik die waanzin zelf als verleiding beleef. Het motiveert me nog sterker mijn neigingen te leren negeren voor zover ze de boevenbende bedienen; dan voel ik krachtiger de noodzaak in alle levensmomenten allereerst vrede met huidig beleven te realiseren, zonder de pleisters van slijters en verkopers van rook.

Tis nieuwjaarsdag, de derde dag dat ik wijn drink. De traditie om voor de jaarwisseling slechte gewoonten te lossen leek me zelf een slechte gewoonte dus ik dacht: doe ik wel een dag later haha, de punkers zien er ook allemaal hetzelfde uit. Dit wordt mijn laatste weblogbericht hier, dan is de ruimte ( 3072 MB ) hier ongeveer wel verbruikt. Het nieuwe weblog, dat ik nog creëren moet, hou ik het liefst geheel alcoholloos. Ik heb onnoemelijk veel over verslaving geschreven maar wat heeft dat voor zin als ik niet het juk van de junk zelf resoluut afgooi? Ik heb twee keer eerder zowel de alcohol als de rookwaar tegelijk gestopt. De eerste keer was met een mooie jonge slanke vrouw die zeer eenvoudig leefde en hier drie etmalen verkeerde. Toen ze vertrokken was dronk en rookte ik weer. Tweede maal vond ik dat ik dat ook alleen moest kunnen. Ik was drie dagen onderweg toen hier een vrouw introk; zij bleef hier een maand of twee; zo een zeven weken liet ik de alcohol en rookwaren met rust. Toen wat sigaartjes, moest kunnen. Een flesje wijn van 200 cl, ach waarom ook niet? Niet-drinken is toch ook maar een concept dacht de non-dualistische zuiplap. Dat was ze met me eens. En dan is een grote fles voordeliger. En zo van kwaad tot erger natuurlijk.

Deze derde keer zal ik het geheel op eigen kracht doen, zonder de vreugde van een mooie lieve vrouw bij me in huis. Een Merlot uit Chili, Lucky Strikes uit de VS, voelt met een beetje fantasie als het laatste avondmaal, dan zal de junk worden gekruisigd. Maar zo zwaarbeladen wil ik het niet stellen want ik weet nu al dat het me alleen maar goed zal doen. De week voor kerst, waarin ik ongeveer niet dronk, was een topweek vergeleken bij de afgelopen drie dagen waar ik me de wijn wel, voor de ´gezelligheid´, heb toegestaan. En wat levert het op? In plaats van vrede te voelen ga ik filmpjes van haaien en boeven kijken!

Waarom zou deze 1000 en eerste poging van mij wel slagen, in tegenstelling tot alle vorige? Tja, das moeilijk te zeggen; het bewijs kan alleen in de praktijk geleverd worden. Ik voel overtuiging vanuit het besef dat ik niet in de war ben over de oplossing; ik vraag me niet meer af hoe dit nu moet. Mij ontbreekt niet het inzicht om de verslavingen achter te laten, bij onlustgevoelens ben ik dit inzicht niet altijd trouw en dan spreken we van een terugval. Een terugval komt als het onbekende opdoemt; door de terugval zit ik weer veilig in het bekende, hoe rampzalig het daar gedurende mijn levensloop ook geworden is. Er is niks rampzaligs aan! Alles dient mij iedere dag. Hierin zie ik mijn weerstand tegen de werkelijkheid terug. Mijn vergissing.

Ik heb de laatste twee dagen walging gevoeld, walging als ik de arrogantie waarmee ik opereren kan terug zag in flashbacks. Het wordt nogal zichtbaar als ik teveel wijn drink en wellicht is dat een van de redenen geweest steeds zo grensoverschrijdend te zuipen. Het out of the box denken komt er mee los, wat zowel creatieve hoogstandjes als grote ongelukken teweeg kan brengen. Iemand die wat gedronken heeft gaat zichzelf al snel overschatten en overschreeuwen. Dit wil ik niet meer. Het brengt me schaamte; de voordelen van drinken vallen daarbij in het niet.

Mijn levenspad ging altijd langs voorbeelden en houvasten; tis een vreemde situatie als die houvasten op die wijze niet meer kunnen bestaan. Psychose ligt dan voor de hand lijkt me, tenminste, als je je gedachten nog gelooft. Ik heb vaak psychotische schizoïde toestanden meegemaakt na inname van zekere middelen; daarbij was beslissend dat ik de getuige van al die waanzin was en niks ervan geloofde. Een psychonaut daagt graag zijn eigen overtuigingen uit; als de wereld niet zo diep als jij wilt gaan worden de middelen al gauw aantrekkelijk. Het kan zonder die middelen; kan het ook zonder voorbeelden? Ja, dat kan. Tis de bereidheid alle traditie tussen de oren te laten vallen en geheel te vertrouwen op de ziende natuur zoals die je altijd al gegeven is.

In feite kun je stoppen met verslaving niet doen natuurlijk; het klinkt ook maf, ik weet het. Ik heb dan ook het gevoel dat mijn woorden niet waar zijn, maar een diepere waarheid willen omkleden om er de lezer iets van te laten voelen, via deze mantelzorg. Als ik me voorstel dat de Messias weer ergens geboren wordt, voor zover dat al niet de hele tijd overal al het geval is!, dan zie ik dat ie het hele scala van menselijke absurditeiten te verhapstukken krijgt en dat is al een kruisiging op zich! Als ik het op een zuipen zet dan geef ik mijn kruis aan anderen en verlies ik mijn oprechtheid. Want wat is het kruis? Het kruis is een ieders huidige conditie: doorstaan we die of gaan we op de vlucht? Doorsta ik deze of ga ik op de vlucht naar de virtuele wereld van het internet, om maar iets te noemen? Gedeelde psychose lijkt net normaal maar tis natuurlijk helemaal geschift.

¨Nothing either good or bad, but thinking makes is so.¨ Dit is van Shakespeare, meer hoeft een mens niet te weten. Alle beelden zijn voorbeelden; niemand kan een beeld zijn. Shakespeare spiegelt mij in deze gouden zin terug dat mijn intentie de wereld maakt, niet de toevallig oprijzende gedachten. Altijd als ik iets ´slecht´ in iemand vond, daar na wijn een extra groot punt van maakte, bleek me de volgende morgen altijd weer dat ik had zitten te projecteren. Ik weet al 40 jaar dat dit zo gaat na een drankje. Vier decennia lang eigenwijs.

De vraag of vrije wil wel of niet bestaat is in mijn ogen nu eenvoudig een onjuiste vraag. De tegenstelling die in de vraag vervat zit bestaat niet werkelijk. Met het denken kom je er nooit uit omdat het denken de vraagstelling zonder antwoord maakt! Het denken is hermetisch, in de werkelijkheid vol zoekers vervat; nooit andersom. Er is geen vrije wil want ik ben hier onvrijwillig, en ja, er is wel vrije wil want ik ben welwillig met de feiten. Tis geen denken meer; tis overgegaan in evidentie.

De persoon die verlicht wil worden meent dat ie zijn of haar ego moet doden, en dat is een geschifte situatie. Bij die gedachte voel ik kramp en misselijkheid, de werkelijkheid is veel aardiger dan die krappe visie. Ego is al God. Als het ego tijdelijk is is ie maar tijdelijk maar zonder ego is er geen wereld mogelijk dus kappen met die geschifte oproepen het ego los te laten! Zet maar op je Schoot.

Ik zat laatst in de bus mijn oprechtheid te beproeven door me af te vragen, nadat ik waarheid meende te beseffen: ben je hier zo zeker van dat je je hand ervoor in het vuur steekt? Ja. Ja, op dat moment 100%. Daarna is het weer herinnering die zich vermenigvuldigt in ´gezien hebben´ als afgesloten vogels in een volière. Ik hoef het eindantwoord niet te weten, ik weet dat mijn vraagstelling de Bron van alles in en als Liefde beschermt. Voor iedereen om te zien.

Vaker is mij voorgesteld openbaar voor anderen te spreken. Ik heb er altijd problemen mee gehad omdat ik van alles mankeer. Nu ik de Katholieke biechtbank voor internet heb ingeruild en de Illuminati alles van me mogen weten omdat er niets is dat ze niet al van me hebben, feliciteer ik alle oplichters en boeven dat ze ook nog wat van dit Hart meenemen. Een goede vriendin, die mensen ontvangt voor gesprek over lijden in hun leven, is enthousiast dat ik er eens bij kom zitten, niet in publiek maar naast haar. Ik ken haar nog maar net en heb ja gezegd; daarna gingen pas alle toeters en bellen in mijn hoofd af want wat verbeeld ik me wel? Ja, niks, dat is ´m nou juist! Alle verbeelding komt ongevraagd; wie ben ik om mijn rol daar in te verbeelden? Ik krijg van dit soort constateringen een hinniklach als een paard dat opstaat en zijn voorpoten in de hemel gooit. Tis nooit anders geweest. Ik plaats hier onbewerkte foto´s van die onbestemde dag uit het jaar dat alweer voorbij is. Geen dag zal zijn bestemming vinden, de bestemming ben je hoe je iets ook wendt of keert Altijd Al.

Na de foto´s een liedje dat me doet huilen, van een man die ik graag eens had ontmoet; wees onvoorwaardelijk Gelukkig met je Hart!

.

DSCN1705DSCN1707

Geplaatst in audio, fotografie, proza | Tags: , , | 1 reactie

Makkelijk zat

.

Bestanddelen voor meesterwerk:
ABCDEFGHIJKLMNOPQRSTUVWXYZ
abcdefghijklmnopqrstuvwxyz
123456789,;:´¨ ?!.()€

Zelf in goede volgorde
en frequentie aan te wenden
en de spaties niet vergeten!

Gelukkig en creatief 2015 iedereen!

.

P1120407P1120413

Geplaatst in fotografie, poëzie | Tags: , | Een reactie plaatsen