Contemplatie

.

Het is opmerkelijk: steeds komt het in me op hem mijn dankbaarheid te zenden maar zodra ik er over nadenk kan ik geen eerste oorzaak vinden voor de vrede die ik voel. Het is wel zo dat het mij beter is gegaan na de eerste ontmoeting met mijn therapeut maar ik kan geen punt aan wijzen waar de omslag ligt. Of het moet dat ene advies zijn geweest: bij stress niet gaan zoeken naar antwoorden en uitvluchten maar doorvoelen. Dit laatste advies heeft mij vertrouwen geschonken; er heerst een rust in mij die de dingen laat komen zoals ze komen zonder dat ik op zoek ben naar iets of mijn vrije dagen met een vast programma voor ogen begin. Onlustgevoelens drijven me niet langer tot zelfanalyse welke een geschifte geest in luidt; verblijven in het huidig beleven is het onverzonnen antwoord.

Sinds ik hier de inrichting drastisch heb aangepakt ligt tekenmateriaal voor de grijp en is er al een aardige productie ontstaan. Ook dit proces van tekenen verloopt zonder te anticiperen; mijn aandacht zit in de penpunt als de vormen ontstaan en de beweging voort vloeit uit huidige impulsen binnen wat zojuist al is ontstaan. Jarenlang heb ik muurvast in taal gezeten; ik deed weinig anders dan schrijven. Fotografeerde wel eens wat maar muziek of tekenen was er weinig bij. Nu de taaldwang tot ontspanning is gekomen komen deze gebieden weer helemaal vrij en vier ik de rijkdom van uitdrukkingsmiddelen direct beschikbaar om mij heen.

Was vanmiddag hilarisch aan het springen in de achterkamer. Nu ik onder de 83 kilogram weeg ging ik eens kijken of ik die vele broeken weer paste en ja hoor! Elke broek die soepel paste vergrootte het volgend vreugdesprongetje en ik geloof dat ik het zelfs even uitgilde van verrukking. Dan zou ik dat mooie zwarte overhemd ook wel passen en zeker, ook die zat me lekker. Mijn vader placht vaak te zeggen: “tel je zegeningen”. Ik geloof dat deze woorden goed de staat beschrijven waarin ik beland ben. Maar eigenlijk is het geen staat want iedere staat komt en gaat terwijl deze vrede blijft. Het is goed zo.

Morgen kijken voor een nieuw brilletje. Zo een vooruitzicht stemt me blij; kleine uitstapjes met de bus naar het centrum beleef ik deze dagen als een groot avontuur. Ik zit me als het ware de hele tijd te verbazen dat ik überhaupt besta en verwonder me over het bestaan van wie of wat dan ook. Wie het beleven van ervaringen volop toe staat zal geen objecten meer buiten zich ervaren. Het is hels te leven met de opvatting en dus ook ervaring dat ‘ik hier en de wereld daarbuiten’ is. De eenheid wordt niet gevonden; dat wat verdeelt valt.

.